Ομηρου Κάρπαθος ἠνεμοεσσα

Κάρπαθος ἠνεμόεσσα

Ομηρικοί (ή Όμηρου) ύμνοι. Αρχαία ονομασία τριαντατριών -διαφορετικών εποχών και προέ­λευσης – ποιημάτων για θεούς. Δεν πρόκειται ούτε για ποιήματα του Ομήρου ούτε για ύμνους με τη στενότερη σημασία της λέξης (για λατρευτικά δηλαδή τραγούδια), αλλά για ποιή­ματα που μιλούν για θεούς ή απευθύνονται σε θεούς. Είναι γραμμένα σε δακτυλικούς εξάμετρους στίχους και βλάστησαν μέσα από τη ραψωδική παράδοση. Τα παλιότερα ανήκουν στον 8ο/7ο αι. π.Χ. Ο Θουκυδίδης, ο οποίος αναφέρει (III 104,4) τον «Ομηρικό ύμνο» στον Απόλλωνα σε σχέση με μια γιορτή στη Δήλο, ονομάζει το ποίημα προοίμιον (δηλαδή προτραγούδισμα). Φαίνεται, πράγματι, πως τα ποιήματα αυτά χρη­σιμοποιούνταν από τους ραψωδούς – στις επικές απαγγελίες τους – ως εισαγωγικά κομμάτια, σί­γουρα τα 27 μικρότερα ποιήματα της συλλογής, πιθανόν και τα 6 μεγαλύτερα. Οι Ύμνοι απευθύ­νονταν καταρχήν στους Ολύμπιους θεούς Δία, Ήρα, Ποσειδώνα, Απόλλωνα, Άρη, Ερμή, Αθη­νά, Άρτεμη, Αφροδίτη, Ήφαιστο, αλλά και στον Ηρακλή, τον Διόνυσο και τη Δήμητρα (που αργότερα συνυπολογίζονταν με τους Ολύμπιους θεούς), τέλος στη μητέρα των θεών, τη μητέρα των πάντων Γαία, στην Εστία, τη Σελήνη, τον Ήλιο, τον Ασκληπιό, τους Διόσκουρους και τον Πάνα. Η συλλογή αρχίζει με τον Ύμνο στον Απόλλωνα (546 στίχοι), που το πρώτο του μέρος (1-178) είναι αφιερωμένο στον Δήλιο Απόλλω­να: η Δήλος, ο τόπος της γέννησης του θεού, εί­ναι το κέντρο της διήγησης, το αγαπημένο νησί του τοξοφόρου θεού, προς τιμήν του οποίου γί­νεται εκεί η γιορταστική σύναξη· ο ποιητής, ο οποίος αυτοσυστήνεται ως «ο τυφλός από τη Χίο», προσφωνεί τον Χορό των Δήλιων κορι­τσιών – προφανώς ελαφρά μόνο καλυμμένη υπαινικτική διατύπωση ενός ραψωδού, που ήθε­λε να συστηθεί ως τραγουδιστής σε γιορτές και πανηγύρια. Το δεύτερο μέρος του ποιήματος (στ. 179 κ.ε.) απευθύνεται στον Πύθιο Απόλλω­να. Αρχίζει με ένα καινούργιο προοίμιο (179-206) και τραγουδά την αναζήτηση από τον θεό ενός τόπου για μαντείο, τον φόνο του δράκοντα και το χτίσιμο του ναού στους Δελφούς. Η πε­ρίεργη δεύτερη αρχή και, επίσης, κάποια υφολο­γικά χαρακτηριστικά δικαιολογούν την υπόθεση ότι εδώ συνενώθηκαν σε έναν δύο αρχικά χωρι­στοί ύμνοι. Από την άλλη όμως μεριά θα μπο­ρούσαν οι ενότητες 140-178 και 179-206 και να συναλλάζονται, ανάλογα – κάθε φορά – με τον τόπο της απαγγελίας (Δήλος ή Δελφοί). Ακριβώς το Δηλιακό τμήμα 146-173 περιγράφει παρα­στατικά τη γιορταστική ευκαιρία, με την οποία απαγγέλλονταν τέτοιου είδους ύμνοι από περιο­δεύοντες ραψωδούς, μαζί με όλο το λατρευτικό φόντο. Το πρώτο μέρος του ύμνου εντυπωσιάζει με τη μεγαλόπρεπη εικόνα του φοβερού τοξότη που περπατάει πάνω στης γης τα πλάτη, ενώ στο δεύτερο μέρος ξεχωρίζει από τις διηγήσεις για την ίδρυση της λατρείας η δραματική έκθεση του αγώνα με τον δράκοντα.

http://www.tritsibidas.gr/pdfs/

Ο ομηρικός λεγόμενος ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΑΠΟΛΛΩΝΑ, είναι ένα ποίημα του 7ου πχ αιώνα αμφίβολης πατρότητας που αποτελείται από δύο διαφορετικά μέρη ή σύνθεση των οποίων απέχει πιθανά μισό αιώνα.
Το πρώτο είναι ο ύμνος στον Δήλιο Απόλλωνα, τον καθιερωμένο θεό των Ιώνων που γεννιέται και ανατρέφεται στη Δήλο,
το δεύτερο ο ύμνος στον Πύθιο Απόλλωνα που παρουσιάζει ένα κατακτητικό θεό που επιβάλλεται στην ηπειρωτική Ελλάδα και ιδρύει το ιερό των Δελφών.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: