Archive | Κάστελο RSS feed for this section

Kάστελο οι οχυρές θέσεις των Ιταλών στον πόλεμο

2 Oct

Στο Πλατυολο υπαρχει ξεχασμενος και ο χωρος του Ιταλικου νεκροταφιου.Οταν πηγα να παρω φωτο καποιος με επεπληξε εως και απειλησε με την αστυνομια γιατι ο χωρος λεει ειναι ιδιωτικος και δεν υπαρχουν πλεον σημαδια του νεκροταφιου μιας και τα οστα εχουν απομακρυνθει απο τους συγγενεις εδω και χρονια.

Εγω παντως ειδα μια ταφοπλακα χωρις ονομα με εναν αριθμο 5 και εναν σταυρο

nekrotafio4

nekrotafio3

και σπασμενο τον σταυρο σε καποιο βαθρο στο κεντρο του οικοπεδου

nekrotafio1

nekrotafio8Pylh

.Βεβαιως και οι Ιταλοι ηταν κατακτητες αλα το νεκροταφειο δεν παυει να ειναι ενας ιστορικος χωρος.Οι Ιταλοι περασαν απο την Καρπαθο ξανα και ξανα απο την Ρωμαικη αυτοκρατορια και μετα σαν κατακτητες βεβαια αλλα αφησαν πισω τους και μνημεια.Οπως και να το κανουμε τα μνημεια αυτα ειναι κομματι της ιστοριας της Καρπαθου.

http://www.arkasa.com/

2000Immacolata

Mέ τή παρουσία όλων τών Τοπικών αρχών, τή Tρίτη απόγευμα 8ης Οκτωβρίου 2013 στο ΦΟΙΝΙΚΙ της Τοπικής Κοινότητας ΑΡΚΑΣΑΣ, από το ΔΗΜΟ ΚΑΡΠΑΘΟΥ, θα τιμηθεί πανηγυρικά η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ, πού είχε γίνει από τό Φοινίκι εις Αλεξάνδρεια Αιγύπτου, με την ευκαιρία της 60ης επέτειου Απελευθέρωσης της Καρπάθου (5/10/1944) …
H ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ“, είχε ξεκινήσει τότε απ΄τό ενδοξο ΦΟΙΝΙΚΙ ΚΑΡΠΑΘΟΥ, στις 8/10/1944, απ’ οπου σηκωσε αγκυρα το “IMMACOLATA” με τους 7 ΗΡΩΕΣ: ΜΙΧΑΗΛ ΠΙΤΤΑ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΛΑΜΠΡΙΔΗ, ΜΑΝΩΛΗ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΗ (Αρκασα), ΚΟΣΜΑ ΛΑΖΑΡΟΥ, ΓΕΩΡΓΙΟ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΝΙΚΟ ΣΤΑΜΑΤΑΚΗ (Πηγαδια), ΣΟΦΟΚΛΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ (Μενετες) . Οι 7 Ηρωες εντελως εθελοντικα επιβιβαστηκαν με κινδυνο της ζωης τους, για να μεταφερουν το χαρμοσυνο “ΜΥΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΑΡΠΑΘΟΥ” στις συμμαχικες τοτε δυναμεις.της Αλεξανδρειας στις 8-10-1944. Toτε ενω ειχαν ηδη αποχωρησει οι κατακτητες, (δεν εγινε καμμια επανασταση !), το Νησι εμεινε απομονωμενο απ’ την Ελλαδα χωρις τροφιμα & ειχε πεσει μεγαλη πεινα !
Το “IMΜACOLATA” τοτε ηταν το μοναδικο βενζινοκινητο πλοιαριο κατηγοριας δυο (2) τοννων που υπηρχε στην Καρπαθο, ιδιοκτησιας των καπεταναιων ψαραδων: ΜΙΧΑΗΛ ΠΙΤΤΑ & ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΛΑΜΠΡΙΔΗ, το οποιο κατα αυτην την “ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ” (οπως καταγραφηκε επισημα) καταστραφηκε ολοσχερως και ενω τοτε ηταν η μοναδικη περιουσια τους και η μοναδικη πηγη βιωσιμοτητας των οικογενειων τους: ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΑΠΟΖΗΜΙΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, OYTE ΕΣΤΩ ΤΙΜΗΤΙΚΑ !
Yστερα από 5 μέρες έφτασαν στην Αλεξάνδρεια όπου ζήτησαν βοήθεια από την Ελληνική κυβέρνηση. Επέστρεψαν στις 17 Οκτωβρίου το 1944 με δύο Συμμαχικά Αντιτορπιλικά οπότε Ανακυρηχτηκε η Επίσημη Απελευθέρωση του Νησιού. ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

Οι Ελληνες παντα τιμουσαμε τους νεκρους αντιπαλους μας.Το να ειναι ο χωρος σε αυτη τη κατασταση και ο σταυρος σπασμενος δεν δειχνουν τοσο πατριωτικο μισος οσο ατομικη προσπαθεια να κατοχυρωθει και να αξιοποιηθει  ο χωρος σαν ατομικη ιδιοκτησια.

Ισως το Ιταλικο κρατος θα μπορουσε να αγορασει αυτο το μικρο οικοπεδο και να το παραχωρησει στον Δημο που θα αναλαβει και την φροντιδα του.Δεκαδες χιλιαδες Ιταλοι τουριστες επισκεπτωνται το νησι και πιθανα καποιοι απ αυτους να θελουν να επισκεφτουν τον τοπο που εζησαν (και πεθαναν) οι προγονοι τους.Σε τρεις μερες στις Μενετες θα γιορτασθει η εξεγερση της 5 Οκτωβρη 1944.Μια εξεγερση στην οποια οι Ελληνες πατριωτες επεβαλαν την θεληση τους στους καλα εξοπλισμενους Ιταλους χωρις να υπαρχει αιμοτοχυσια.Ακουστε την διηγηση.

Τελος θυμιζω πως υπαρχει βυθισμενο κανονι στην περιοχη Μιχαλιου Κηπος κοντα στο Καστελο στην περιοχη του αεροδρομιου.Δυστυχως ακομα δεν εχω μπορεσει να το φωτογραφισω.Ειναι ακριβως κατω απο τον βραχο σε αβαθη νερα και πολυ ευκολο να ανασυρθει.

Πιστευω πως οι Ιταλοι εχουν πεταξει οπλα στην Θαλασσα στην περιοχη κατω απο το Καστελο.

Στο διαδικτυο βρηκα και αυτα

http://www.visitkarpathos.com/history/

The Italian Administration building was built on a high rocky coast on the west end of the harbor at Pigadia and it is today’s Provincial building. During the 2nd World War in 1943 the German troops arrived on the island and joined the Italians.

CR42-162-COL-KARPATHOS

Description

Italian fighter Fiat CR.42 of 162nd Squadriglia ready for take-off at Karpathos island on the Aegean, 1941. The rebuilt CR.42 today displayed inside the Italian Air Force’s Museum has the colors and insignia of this Squadriglia. Victor Sierra

http://www2.egeonet.gr/Forms/fLemmaBodyExtended.aspx?lemmaID=6859

Tο 1912 καταλαμβάνουν τα Δωδεκάνησα οι Iταλοί. H εξουσία τους, που αρχικά φαινόταν προσωρινή, θα γίνει σκληρότερη μετά την επικράτηση του φασισμού στην Iταλία (1922)· από το 1937 απαγορεύεται και η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας. Κατά το B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Kάρπαθο, λόγω της γειτνίασής της με την Kρήτη, εγκαταστάθηκε σχεδόν από την αρχή γερμανική φρουρά, ενώ εξαιτίας του αποκλεισμού της από τους Aγγλοαμερικανούς δημιουργήθηκαν προβλήματα επισιτισμού. Mετά την ήττα των Γερμανών και την αποχώρησή τους από το νησί, οι Kαρπάθιοι με πρωτοστάτες τους κατοίκους των Mενετών αφοπλίζουν στις 5 Oκτωβρίου του 1944 την ιταλική φρουρά, που είχε αναλάβει και πάλι τη διοίκηση του νησιού, και πρώτοι απ’ όλα τα Δωδεκάνησα κηρύσσουν την ένωση με την Eλλάδα. Tο νησί, όπως και τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα, ενσωματώνεται στο ελληνικό κράτος στις 7 Mαρτίου του 1947, αφού μεσολαβήσει σύντομη διοίκηση από τη Mεγάλη Bρετανία.

http://www.verena.gr/content/

Που πάνε αλήθεια μερικά χρόνια, που πάνε και κρύβονται, τα άτιμα, κι ούτε μπορείς να τα ξετρυπώσεις. Αγωνίζεσαι να θυμηθείς τι έκαμες τέτοιες μέρες, πριν δέκα, είκοσι, μπορεί και περισσότερα χρόνια. Μάλλον τα ξεχνά σκόπιμα το μυαλό, για να μην ψάχνει συγχωροχάρτια, για όλα κείνα που δε πρόκαμε, δεν κατάφερε να κάνει.

Έλα που θυμάσαι, ξεφεύγουν κάποιες λεπτομέρειες, που σου δίνουν μια κατακέφαλα και σου γυρνούν ανάποδα κάθε τωρινή στιγμή, βλαμμένες ξετσίπωτες στιγμούλες, λες και παίζουν κάποιο ρόλο στα μελλούμενα.

Έτσι κι ο Γιάννης Μελλισηνός, ο έγγονας του σπουδαίου δικαστή της Καρπάθου, μα σα να του μοιάζει κιόλας, ζει χρόνο καιρό στον Αφιάρτη, γράφει τα δικά του περασμένα, που για να τα κάμω ιστορία δεν θα φτάνουν να διαβάζεις μέχρι να βγεί το ’13. Μια στιγμή, μια μέρα τη ζωή του, θα σας περιγράψω, γιατί πάντα θα τον κρατά από το χέρι, είναι η μέρα που έγινε αφορμή να μάθει “ισορροπία”.

Αρχές Οκτώβρη 1944, πιτσιρίκος τότε ο Γιάννης, όχι πως τώρα είναι μεγάλος, το σώμα του και τα μάτια μας, είναι που μπερδεύουν ενώ το μυαλό και η πάνω από όλα η λεβέντικη καρδιά, φορά κοντά παντελονάκια και σαν να έχει φτερά, να μην σταματά, όλο να πετά.

Ήταν παιδί τότε, πιάστηκε, από τους Γερμανούς, το Δεκέμβρη του 1943 και φυλακίστηκε στη περιοχή Σιτάρενα. Ο μικρός με το αμερικάνικο διαβατήριο, τους έκανε, αναγκαστικά, ένα σωρό δουλειές και θελήματα, και εκείνοι σε αντάλλαγμα, τον κοπανούσαν με κάθε ευκαιρία. Στο μκρό παιδί όλο και θέριευε το μίσος, μέσα στη ψυχή του. Όχι για όλους, αλλώστε ένας τέτοιος κατακτητής και παντοτινός φίλος του, ήταν ο Αυστριακός στρατιώτης Κάρλ Χέρτερ, που τον ελευθέρωσε στις 2 Οκτωβρίου 1944, πάνω στο αναγκαστικό φευγειό των ναζήδων και στην αναμπουμπούλα από τις ανατινάξεις των πυρομαχικών τους.

Την ίδια στιγμή, μια θεότρελη ιδέα, του λίγο μεγαλύτερου ξαδέρφου, του Γιώργη Δημ. Καλή, έγινε η αφορμή για τα παιδιά, για να γράψουν τη δική τους, ριψοκίνδυνη πολεμική ιστορία.

Ο Γιώργης μπροστά, ο Γιάννης και ξοπίσω να κλουθά ζορισμένα, ένας Ιταλός φαντάρος, ο Νίσι, ήταν από κείνους που άλλαξαν γραμμές, δραπεύτευσε και παράτησε τους φασίστες, τα λοφία και τα ανόητα καπρίτσια τους.

Ξεκίνησαν για το άντρο των κατακτητών στον Κάστελλο, το νότιο άκρο του νησιού.

Η παρέα ζώστηκε με όπλα. Χειροβομβίδες, περίστροφα και γκράδες. Μέσα στη νύχτα, είχαν για σκοπό για να επιτεθούν, στα φυλάκια των Γερμανών στο αεροδρόμιο, ήξεραν ό,τι οι κατακτητές τα μάζευαν άρον-άρον, έφευγα βιαστικά από το νησί, και μια επιδρομή θα τους έπιανε σίγουρα στον ύπνο.

Τόσο αστείρευτο μίσος, κουβαλούσαν μέσα τους, που στην ιδέα του αιφνιδιασμού και στη μικρή πιθανότητα, να ξεπάστρευαν μερικούς από τους σιχαμερούς κατακτητές, δεν λογάριασαν τη πιθανή αποτυχία.

Αν κάτι πήγαινε στραβά; αυτό δεν έμπαινε στο μυαλό των μικρών πολεμιστών, έκαμε το σχέδιο της επίθεσης ο πιο έμπειρος, αλλά φοβιτσιάρης Ιταλός, που βρήκε ευκαιρία και τη κοπάνησε, εγκατέλειψε τα δυό παιδιά και έφυγε τρέχοντας προς τα πίσω, τόσο πολύ, πίστευε στο σχέδιο των πιτσιρικάδων.

Οι δυό τους, δεν έκαναν πίσω, αθόρυβοι μπήκαν στη στρατιωτική περιοχή του αεροδρομίου και στο πρώτο κτήριο, ο Γιώργης τράβηξε την πέτσινη ασφάλεια από τη χειροβομβίδα, φώναξε ο Γιάννης, να παραδοθούν όσοι είναι μέσα. Το είπε Ιταλικά, ξανά στα Γερμανικά, αλλά απάντηση δεν πήρε.

Η αγωνία των παιδιών έφτανε στο κατακόρυφο, δεν ήταν πλάκα, ούτε αστείο, έπρεπε να προχωρήσουν, δεν υπήρχε κανείς ή μήπως τους μυρίστηκαν και ετοίμαζαν εκπλήξεις;

Μια παιδική φωνούλα έλυσε όλες τις απορίες και έκλεισε την επιδρομή στο Κάστελλο.

-εγώ είμαι, μόνος, σας παρακαλώ, μην κάνετε τίποτε, βγαίνω…

Ένα άλλο παιδί, ο Αρκασομενεδιάτης Μιχάλης Μαστρομηνάς, ήταν από εκείνα τα μικρά, που δούλευαν στο αεροδρόμιο, είχε ξεμείνει, στα άδεια, εγκατελείμενα με φούρια, στρατιωτικά κτήρια.

Τελικά επίθεση δεν έγινε, αφού μόλις είχαν φύγει οι Γερμανοί από την περιοχή. Πήραν βαθιές ανάσες και τα τρία παιδιά, ο Γιώργης πέταξε τη χειροβομβίδα στα χωράφια και τριγύρισαν τα άδεια κτήρια κάνοντας κάτι σαν αυτοψία.

Τα λάφυρα του Γιάννη ήταν ένα Γερμανικό ποδήλατο και μια κούτα μπισκότα. Άκομα και για αυτά παραλίγο να μπλεχτεί σε καβγά, με έναν συντοπίτη, αφού στο μεταξύ είχαν πλακώσει κι άλλοι καλοθελητές, μήπως βρούν κάτι χρήσιμο, από τα παρατημένα αντικείμενα των Γερμανών στρατιωτών.

Το καλίεψε και έμαθε ισορροπία ο Γιάννης Μελισσηνός, από το στρατιωτικό ποδήλατο, και δεν το ξεχνά. Όσο κι αν ταξίδεψε, όσο κι αν γύρισε την Αμερική και να πέρασαν τα χρόνια, όποτε βγαίνει στη βεράντα του σπιτιού του, στον Πάνω Αφιάρτη, χάνεται ταξιδεύει στο άγριο τοπίο.

Θα νομίζεις οτι ξανοίει και χάνεται, στην απέραντη θάλασσα.

Όμως όχι, ο Γιάννης θωρεί εκείνα, τα δυνατά του, χοροπηδηστά χρόνια, να κάνουν πετάλι μπροστά στα μάτια του.

Σαν να ξεχωρίζει το χνάρι, από όλες τις σκιές, που πέρασαν αλλά δεν είπαν να σταθούν, έφυγαν σαν τους κουρσάρους και τους κατακτητές, ξέμειναν μόνο κάτι ξέμπαρκες μνήμες και η ισορροπία, που αμά τι μάθεις τη ρουφιάνα, δεν τη ξεχνάς με τίποτα.

Μωρέ δώστου εσύ ένα ποδήλατο του Γιαννίκου και θα σου δείξει πως το καβαλικεύουν και πως χάνονται, πάνω στην ευθεία του Αφιάρτη. Που όσο μεγαλώνεις μοιάζει με το άπειρο του κόσμου.

Manolis Dimellas

http://www.24grammata.com/?p=39625

Ήταν στον Αφιάρτη, πέρα από τον Κάστελλο, που φούνταρε τον δυναμίτη και σα να είδε να ξαφρίζει η θάλασσα. Δεν έχασε στιγμή και έπεσε μέσα στο νερό, έπιασε το ψάρι, που αμέσως κατάλαβε πως πρόκειται για Ορφό και προσπαθούσε να το φέρει προς τα βράχια, να το τραβήξει πάνω.

Όμως το ψάρι ζωντανό αντιστεκόταν, υπολόγισε πως ήταν κοντά στα 2 μέτρα και ζύγιζε πάνω από 15 οκάδες, το άτιμο δεν έλεγε να σοβαρευτεί και να ηρεμήσει.

Τότε ήταν που ο Χαλιμάς, είπε στο ψάρι, έλα Ορφέ στα συγκαλά σου κι είμαστε κι δυό στη θάλασσα.

Τελικά, εκείνο ηρέμησε και το έφερε πάνω, το έβαλε στη πλάτη και ξεκίνησε για το χωριό, μέχρι τα μισά του δρόμου το ψάρι είχε σκίσει και ματώσει, τόσο τις φτέρνες, όσο και τα πόδια του Μανωλή, αφού με την ουρά του δεν σταματούσε να τον κοπανά.

Όταν κάποτε έφτανε η ιστορία στο τέλος, δεν υπήρχε πια ψάρι, παρά ένα σακί με μαζεμένους Ασκολόμπρους, άγρια χόρτα, από τον Αφιάρτη, που γεμίσαν το τσουκάλι και την άδεια του κοιλιά.

Advertisements