Λευκος

2 May

Advertisements

Αμμοοπι Λευκος

2 May

Λαμπρος Σταματιαδης

26 Dec

Του Μανωλη Δημελλα.Εξαιρετικο αρθρο ιστορικου πολιτικου ενδιαφεροντος

Λάμπρος Ι. Σταματιάδης

– Είσαι καλό παιδί; διαβάζεις τα μαθήματα σου; αγαπάς τους γονείς σου;όπως κι όλα τα πλάσματα; Να λες πάντοτε την αλήθεια, να μη φοβάσαι για αυτή.

Έπειτα αυτός ο Άγιος Βασίλης έσκυβε, έλεγε ένα μυστικό κι έκανε τα παιδικά ματάκια να λάμψουν τόσο πολύ που τα λευκά λαμπιόνια τρεμόπαιζαν από ντροπή, όσο κι αν προσπαθούσαμε, εμείς οι υπόλοιποι ανυπόμονοι θεατές, δεν καταφέραμε το ακούσουμε!

Στο μεγάλο ολοστόλιστο σαλόνι του κεντρικού ξενοδοχείου δεν έπεφτε καρφίτσα, ήταν γεμάτο στολίδια και παιδιά, αμέτρητα παιδιά κι όμως δεν ακουγόταν ούτε μια φωνούλα.

Όλα περίμεναν με αγωνία τη σειρά τους, έστεκαν στην ουρά για να συναντήσουν αυτόν τον Άγιο Βασίλη, όλοι γνωρίζουν οτι πρόκειται για έναν Έλληνα μετανάστη, θέλουν να μιλήσουν μαζί του και να πάρουν το δώρο τους. Κι εκείνος, που δε χαλούσε χατήρι σε κανέναν, πρώτα ρωτούσε το μικρό όνομα, έπειτα με σιγανή καθάρια φωνή, έδινε συμβουλές και έκανε το κάθε παιδί να αισθάνεται το πιο τυχερό, το πιο όμορφο ολάκερου του κόσμου.

Αυτός ο Άγιος Βασίλης ήταν ένας Έλληνας μετανάστης, ο Λάμπρος Ι. Σταματιάδης, που είχε κερδίσει τον τιμητικό ρόλο από την Αμερικανική Εργατική Ομοσπονδία, κάθε Χριστούγεννα ντυνόταν με την πιο αισιόδοξη στολή του σύμπαντος κι έτσι προσέφερε αγάπη, χαρά και δώρα στα παιδιά των εργαζομένων.

Δεν πρόλαβα να συναντήσω τον Λάμπρο, για την ακρίβεια δεν είχα την τύχη να ακούσω τη φωνή του, να μοιραστώ τις σκέψεις και να του πω τις απορίες μου για τους μετανάστες, τις αγωνίες, αλλά και τους αγώνες τους. Όμως διάβασα πολλά από τα άρθρα του, μελέτησα την αυτοβιογραφία του, μίλησα ακόμη με τον φίλο του Μιχάλη Πρωτόπαπα, ξεχώρισα και θαύμασα την ακεραιότητα του αδαμάντινου χαρακτήρα του.

Οι περισσότεροι μετανάστες, ακόμη και σήμερα, ακολουθούν μια συμβουλή:

«Δεν ήρταμε στην Αμεριτσή να κάνομε Γιούνια τσε απεργίες, μόνο να αρπάξομε τσε να φύο- με…».

Ο Λάμπρος Σταματιάδης ξέφυγε από αυτό τον κανόνα, από νωρίς κατάλαβε τη δύναμη που αποκτούν οι άνθρωποι όταν ενώνονται, όταν αποφασίζουν να αφήσουν στην άκρη το χρώμα του δέρματος και τη σημαία της ταυτότητας, να παλέψουν για τα πιο αυτονόητα δικαιώματα.

Δίκαιο μεροκάματο, ωράριο εργασίας και όχι ωράριο εξόντωσης, ανθρώπινες συνθήκες, με μια λέξη εργασία και όχι δουλεία. Την ίδια στιγμή ο Λάμπρος ήταν δεμένος με το μακρινό νησί του και έστελνε ότι βοήθεια μπορούσε.

– Μα πως γίνεται τα πετύχουμε όλα αυτά;

Αυτή την απορία θα ήθελα να ρωτήσω τον Λάμπρο, αν στεκόμουν στην ουρά μαζί με τα άλλα παιδιά, για να πάρω το δώρο μου. Κι εκείνος, ο Άη Βασίλης των εργαζομένων, θα έσκυβε στο αυτί και θα μου έλεγε:

“…Όλα τα σημάδια δείχνουν ότι οι τωρινοί ή οι αμέσως μελλοντικοί ηγέτες του καπιταλιστικού κόσμου πλησιάζουν στο ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ της ολοκληρωτικής αυτοκτονίας μας ή μιας κοινωνίας δίκαιας, με κοινοκτημοσύνη και χωρίς την εκμετάλλευση, την αβεβαιότητα και τον πόλεμο. Όλοι ας κάνουμε το καθήκον μας, όχι προς το θάνατο, αλλά προς τη Ζωή. Η ειρηνική εφαρμογή του κοινωνικού συνθήματος «ο μη παραγωγός των μέσων ζωής δεν θα καταναλίσκει», θα οδηγήσει στο θεσμό της τριαντάωρης εβδομαδιαίας παραγωγικής εργασίας και οι περίσσιες ώρες θα καταναλίσκονται στην καλλίτερη απόλαυση της ζωής, από την κούνια ως το μνήμα…. Την πραγματοποίηση του ανωτέρου κοινωνικού ονείρου θα προτιμήσει η ανθρωπότητα αντί της ολοκληρωτικής καταστροφής του κόσμου. Οι χιλιάδες μεγάλων και μικρών ποταμών που σήμερα χύνονται άσκοπα στις θάλασσες και του ωκεανούς, θα συνδεθούν για να ποτίσουν τις απέραντες διψασμένες περιοχές. Τότε όχι μόνο θα παράγουν περισσότερα μέσα ζωής, αλλά και θα στολίζουν τη Γη μας με το πράσινο που θα αισθανόμαστε ότι ζούμε μέσα στον παράδεισο αντί να το γυρεύουμε μετά το θάνατο.” (Το κοινωνικό μας σύστημα στο σταυροδρόμι, Λ.Ι.Σ. , 1977)

Ο Λάμπρος Ι. Σταματιάδης (Κάρπαθος Δεκ 1897 – Λονκ Αίλαντ 1993) γεννήθηκε στο Απέρι, την παλιά πρωτέουσα της Καρπάθου, πρωτογιός του Γιάννη και της Ευαγγελούλας Σταματιάδη (Κάτρου), το γένος Αλεξάκη.

Ο Λάμπρος είχε έξι αδέλφια, τον Μιχαήλ, τη Στασία, τον Ηλία, τον Αλέκο, τον Ποθητό, και τον Νίκο (Πολυχρόνη). Οι γονείς είχαν όνειρα να σπουδάσουν τον κανακάρη τους, όμως εκείνος είχε το μυαλό στη θάλασσα και τις περιπέτειες που έκρυβε πίσω από τον ορίζοντα της. Το 1911, μετά το Δημοτικό και το Σχολαρχείο, ακολούθησε τον μετανάστη πατέρα του στο Μαρόκο.

Δούλεψε ως βοηθός υδραυλικού στην ανέγερση ενός παλατιού που κατασκευαζόταν για τον αυτοκράτορα της Αγγλίας Γεώργιο. Στο Χαρτούμ έμεινε μόνο οκτώ μήνες, όταν ο πατέρας του Λάμπρου έμεινε άνεργος αναγκάστηκε να επιστρέψει στο νησί μαζί με το γιο του. Το παιδί ήδη είχε ονειρευτεί τη γη, τις ελπίδες που υπήρχαν πέρα από τα χώματα του νησιού και δεν κρατιόταν, κανείς πια δεν θα μπορούσε να εγκλωβίσει τον Λάμπρο Σταματιάδη.

Το φθινόπωρο του 1912, σε ηλικία μόλις 15 ετών, ταξίδεψε 20 ημέρες από τον Πειραιά για τη Νέα Υόρκη. Επιβιβάστηκε στο 140 μέτρων υπερωκεάνιο της εποχής ΜΑΡΘΑ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ. Μια διαφορετική περιπέτεια μόλις ξεκινούσε, ο Λάμπρος είχε άλλο προορισμό, δεν θα γινόταν ακόμη ένας σιωπηλός μετανάστης! Πιάνει δουλειά στα ανθρακωρυχεία Κοιλάδα Πριντς Πορτ του Οχάιο. Με 3,25 δολλάρια μεροκάματο, 10 ώρες δουλειάς, μονάχα η Κυριακή ήταν δική του.

Οι συνθήκες εργασίας δεν περιγράφονται, κάθε μέρα ένας τραυματίας ή νεκρός από βουλιαμέντα ή εκρήξεις. Οι εργάτες, παράνομοι μετανάστες από Ιταλία, Ελλάδα και Μεξικό, έτσι μουτζουρωμένοι, ζουν χειρότερα και από ποντίκια μέσα σε φάκες.

Νεκροταφείο στο Dawson, New Mexico

Η τραγωδία του Dawson

Στις 22 Οκτώβρη 1913 στην πόλη Dawson, μια περιοχή γύρω από Colfax County στο New Mexico, συνέβη μια από τις χειρότερες τραγωδίες στην ιστορία της εξόρυξης άνθρακα. 263 ανθρακωρύχοι καταπλακώθηκαν από τα απανωτά βουλιαμέντα, από τα αέρια και τις εκρήξεις ή έσκασαν, δίχως οξυγόνο, εγκλωβισμένοι σε κάποια στοά. Τα περισσότερα από τα θύματα ήταν μετανάστες από όλο τον κόσμο, 146 Ιταλοί, 36 Έλληνες και 29 Μεξικάνοι, ανάμεσα τους και 6 Καρπάθιοι! Οι βωλαδιώτες Βάσος Μαγκλής, Βασίλης Λαδής, Κωστής Μηναϊδης, Μανώλης Χαλκιάς, και οι αδελφοί Γιώργος και Κωστής Μακρής. Νέα παλικάρια, που δεν πρόλαβαν ούτε να ονειρευτούν!

Αυτή η τραγωδία καταγράφεται ως η δεύτερη χειρότερη συμφορά σε ανθρακωρυχεία της Αμερικής, η πρώτη συνέβη το 1907, στο Fairmont Coal Co.’s Monongah, W.Va., εκεί από τις εκρήξεις σκοτώθηκαν 363 άντρες και παιδιά, κυρίως Ιταλοί και Πολωνοί μετανάστες.

Αποκορύφωμα της άγριας εργατικής εκμετάλευσης ήταν η «σφαγή» του Λάντλοου.

Την άνοιξη 1914 οι εργαζόμενοι των ορυχείων CFI, που ανήκαν στην οικογένεια Ροκφέλερ, δεν άντεξαν και κατέβηκαν σε απεργία. Η οικογένειας Ροκφέλερ φώναξε το Πρακτορείο Ντετέκτιβ «Μπάλντουιν-Φελτς», για να τρομοκρατήσει τους απεργούς και τη συνδικαλιστική τους ηγεσία κι έτσι να ξεκαθαρίσει τη κατάσταση.

Οπλισμένοι φρουροί, ελεύθεροι σκοπευτές, πράκτορες, ένα τεθωρακισμένο όχημα με πολυβόλο, βία, αίμα και θάνατος ήταν η τελευταία λύση, για τους ανυπάκουους “εργάτες” που σήκωναν κεφάλι και ήθελαν να λέγονται άνθρωποι.

Ο έφηβος Λάμπρος Σταματιάδης ακόμη δεν μιλούσε τα Αγγλικά, μάθαινε τα νέα, ζούσε το κάρβουνο που ήταν δεμένο με το θάνατο του εργάτη. Σφυρηλατήθηκε μέσα σε χείμαρρους πύρινων λόγων των μιναδόρων και του συνδικάτου, δεν άργησε να βρει ρόλο και να περάσει στον ομαδικό αγώνα διεκδικήσεων των εργασιακών δικαιωμάτων.

– Μα και πια είναι η ιδανική κοινωνία, τι πίστευε ο Λάμπρος; άλλη μια φορά σα να έσκυψε εκείνος ο ζεστός “κόκκινος” Άη Βασίλης και ψιθύρισε:

“Μια ανθρώπινη κοινωνία χωρίς έθνη, με δυο γλώσσες, την τοπική και τη διεθνή, και με μία σημαία δίχρωμη. Το ένα χρώμα θα συμβολίζει το αίμα μας που είναι κόκκινο, και το άλλο θα συμβολίζει την αδελφική ειρήνη και θα είναι άσπρο. Μια ανθρώπινη κοινωνία χωρίς χρήμα! Τη θέση του χρήματος θα πάρουν πλαστικές κάρτες με την φωτογραφία, με το όνομα, με το χρόνο και τόπο γεννήσεως, και με το επάγγελμά μας μέσα στην ονειρώδη κοινωνία. Μια κοινωνία χωρίς πωλητές, μεσίτες και εκμεταλλευτές. Χωρίς στρατιώτες και στόλους. Χωρίς πολεμικά αεροπλάνα και πολεμικές μηχανές του αλληλοσπαραγμού. Χωρίς τους μεσάζοντες που σήμερα εκμεταλλεύονται τον ιδρώτα των άλλων, χωρίς τους μικροεπιχειρηματίες. Όλα θα ανήκουν στο λαό, όπως σήμερα έχομε τα ταχυδρομεία, τα δημόσια σχολεία, τις εκκλησίες, πολλά νοσοκομεία, κλπ. Μια κοινωνία χωρίς κοσμήματα που σήμερα φορούμε για επίδειξη και για να γελάσουμε κάποιον ή κάποια. Με την πλαστική κάρτα θα δικαιούμεθα όλα τα μέσα της ζωής και από τα 50 και άνω θα ταξιδεύουμε για να γνωρίσουμε όλο τον κόσμο στον οποίο ερχόμαστε να ερωτη- θούμε και φεύγουμε χωρίς να θέλουμε. Όταν φεύγουμε από αυτόν τον κόσμο, το μόνο πράγμα που θα πάρουμε μαζί μας θα είναι αυτή η καρτέλα, και τίποτε άλλο. Αν αυτή η ονειρώδης κοινωνία δεν θα γεννηθεί μέσα σε λίγες δεκάδες χρόνια, τότε οπωσδήποτε η σημερινή κοινωνία θα αυτοκτονήσει με την πυρηνική ενέργεια.” Λ.Ι.Σ., Μάρτιος 1980

Ο Λάμπρος θα αφήσει τα ορυχεία, πιάνει δουλειά ως λούστρος στην πόλη Μπελλαίρ του Οχάιο και έχει μηνιάτικο 30 δολάρια. Δεν θα μείνει εκεί, προσλαμβάνεται σε εργοστάσιο κατασκευής ντενεκέδων της πόλης Κέννισμπεργκ όπου πολλοί Καρπάθιοι δούλευαν, μεταξύ των οποίων και από τις Πυλές Γεώργιος Παπανικολάου, μέλος του Αμερικανικού Πολιτικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Αυτός γίνεται ο μέντορας του Λάμπρου στο εργατικόν κίνημα και στους αγώνες.

Το 1921 θα επιστρέψει στην Κάρπαθο, όπου θα παραμείνει μια 5ετια και θα παντρευτεί τη 14χρονη Μαριγώ, το μόνο παιδί του Ιωάννη Μ. Σκούλου και της Άννας, το γένος Παπά Γεώργη Γεργατσούλη. Αναγκάζεται να γίνει αγρότης, αφού οι ιταλικοί νόμοι δεν του επιτρέπουν να ταξιδέψει για την Αμερική, η φαμίλια του μεγαλώνει και γεμίζει κορίτσια!

– Τι είναι αυτό που τον δένει τόσο σφιχτά με τον τόπο καταγωγής; τι είναι η Κάρπαθος για τον Λάμπρο; Έφτανε ένα ποίημα για να περιγράψει το πάθος, τη λατρεία για τον τόπο του:

Αφιερωμένο στους γονείς μου Γιάννη και Βαγγελούλα Σταματιάδη-Κάτρου. ΛΑΜΠΡΟΣ ΣΤΑΜΑΤΙΑΔΗΣ

Το 1925 επιτέλους επιστρέφει στην Αμερική, πιάνει δουλειά στο εργοστάσιο χαλυβουργίας και δε σταματά να αγωνίζεται για τα εργατικά δικαιώματα. Αντιμετωπίζει την ένοπλη βία της αστυνομίας, των φρουρών του Στέιτ και της Κυβέρνησης, αλλά και την αντεργατική προπαγάνδα του τύπου, ακόμη και του κλήρου που συνιστούσε στο εκκλησίασμα να μη γίνονται θύματα κοινωνικών επαναστατών και να επιστρέψουν όλοι στις δουλειές τους, δηλαδή στην ομαλότητα της εκμετάλλευσης! Ο Λάμπρος δε γλυτώνει το ξύλο και φτάνει μέχρι και τη φυλακή.

Την ίδια περίοδο δεν λησμονεί το νησί του, η Κάρπαθος το 1924 χτυπήθηκε από δυνατό σεισμό, ανάμεσα στα κατεστραμμένα κτήρια και το σχολείο στο χωριό του Λάμπρου, στο Απέρι.

Ο Λάμπρος Σταματιάδης μαζί με τον Πολυχρόνη Βασιλάκη, και τους αδελφούς Μανώλη, Ηλία και Νίκο Παπαγεωργίου, δεν έχασαν στιγμή, αποφάσισαν να μαζέψουν χρήματα. Έφτασαν στο κατάστημα του Πολυχρόνη Παπαδάκη, όπου συναντήθηκαν με τους συμπατριώτες: Δημήτρης Εμμανουήλ Παναγιώτου, Εμμανουήλ Χ.Π. Γεωργιάδης, Εμμανουήλ Π. Βασιλείου Πετρίτης, Νίκος Πολ. Νισύριος και Μηνάς Ν. Λεντής, ομόφωνα αποφάσισαν να οργανώσουν έρανο για τα ξαναχτίσουν το σχολείο στο Απέρι. Οι προσπάθειες του Σταματιάδη, καθώς και των υπολοίπων μεταναστών, εντάθηκαν μέσα από τη δημιουργία του πρωτοπόρου Συλλόγου “ΟΜΟΝΟΙΑ”, ειδικά μετά το τέλος του πολεμου και την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου.

Εκτός από χρήματα πάλευαν για να μαζέψουν κάθε είδους γραφικής ύλης, βιβλία, μολύβια και τετράδια, αλλά και ρούχα, παπούτσια, φάρμακα, οτιδήποτε έμπαινε μέσα στα μπαούλα, ήταν απλώχερη βοήθεια για το λατρεμένο τους νησί.

Ο Λάμπρος διώκεται για τις ιδέες και τη δράση του και γίνεται Λούης

Ο Σταματιάδης δεν ήταν ο “φρόνιμος μετανάστης” απολύθηκε και κυνηγήθηκε για τις αρχές του, έμεινε άνεργος κι αποφάσισε να αλλάξει εργασιακό περιβάλλον.

Από τα εργοστάσια τενεκέδων βρέθηκε σερβιτόρος στο Μπρούκλιν κι από εκεί δούλεψε σε μεγάλα και αριστοκρατικά ξενοδοχεία της Νέας Υόρκης.

Το όνομα του γρήγορα μπήκε στις black list των ξενοδόχων, αιτία η ορμητική συνδικαλιστική δράση του, έτσι αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομα του και έγινε ο Λούης Στάμος.

Ο Λάμπρος είχε αριθμό βιβλιαρίου 711, ενώ τα μέλη έφταναν τις 30.000. Ήταν ένας από τους δημιουργούς του Σωματείου, που αναφερόταν στην Αμερικανική Εργατική Ομοσπονδία, τα μέλη του οποίου ξεπερνούσαν τα 30 εκατομμύρια. Περίπου 35 χρόνια (1942-1962) εργάστηκε σερβιτόρος στην Νέα Υόρκη, στην κεντρική Λέσχη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο πρώτης κατηγορίας Χοτέλ Μπίλτμορ και στο Γουόλντορφ της Αστόρια, εκεί γνώρισε τις προσωπικότητες που προωθούσε το σύστημα εκείνη την εποχή.

Όπως ο ίδιος σημειώνει στην βιογραφία του:

“Υπηρέτησα το Συνδικάτο απόλυτα αφιλοκερδώς, όχι μόνο σαν αντιπρόσωπος στις γενικές συνελεύσεις, υπηρέτησα ακόμη και ως μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Λόκαλ 6. Εις αναγνώριση της δράσης μου, το όνομά μου καταχωρήθηκε μεταξύ των πρώτων χιλίων αγωνιστών που προσέφεραν περισσότερο από το μερίδιό των στην τιμητική μπρούτζινη πλάκα που βρίσκεται στην είσοδο του μεγάρου της Εργατικής Ενώσεως επί της 8ης Λεωφόρου και 44 Δρόμους και το οποίο κόστισε τότε πάνω από δύο εκατομμύρια δολάρια. Εκεί στεγάζονται τα γραφεία της Επαγγελματικής Ενώσεως που έχει περί τις είκοσι χιλιάδες μέλη. Είμαι επίσης μέλος της Αμερικανικής Εργατικής Ομοσπονδίας και της Βιομηχανικής Εργατικής Επιτροπής”.

Όρθιοι και καθιστοί αριστερά είναι άγνωστοι. Στο κέντρο (όρθιοι) είναι ο Πολυχρόνης Παπαδάκης και δεξιά ο Λάμπρος Σταματιάδης, (γύρω στο 1920). Η φωτο από το βιβλίο του, το ταξίδι της ζωής μου

…στα υψώματα Τζάκσον Ηάιτς, της Νεοϋορκέζικης «Μακρονήσου» (long island) από εκεί ο Λάμπρος Σταματιάδης έβλεπε και μετρούσε τον κόσμο …

Ο Μιχάλης Πρωτόπαπας θυμάται τον ξεχωριστό του φίλο, σκιαγραφεί τον συντοπίτη του Λάμπρο και συγκινείται:

Απέφευγε να μιλάει με εκείνους που δεν ήθελαν να ακούσουν, δε τον ενδιέφεραν οι ανούσιες, δίχως γνώση, κόντρες. Έλεγε πως τα λεφτά, τα δολλάρια, όσα κι αν υπάρχουν δε μπορούν, δε φτάνουν για να καλύψουν τα κενά μας. Ο Λάμπρος πάνω από όλααγαπούσε τον άνθρωπο, έβλεπε πολλές δεκαετίες μπροστά, αγωνίστηκε με πάθος και αυταπάρνηση για τις επόμενες γενιές, δε μπορούσε να φανταστεί ότι θα ζήσουν τα βάσανα που πέρασε ο ίδιος. Ήταν, εξακολουθεί να είναι, πρότυπο μεταναστών, όμως εκείνοι που διαφωνούσαν συνήθως ένιωθαν φόβο, δεν μπορούσαν να τον αντιμετωπίσουν και τον απέφευγαν”.

Οι αδικίες, που με αυτές αναμετρήθηκε ο Λάμπρος, εξακολουθούν να χωρίζουν σε ντόπιους και ξένους τους εργάτες, να τους τάζουν δωράκια, να τους ξεμοναχιάζουν κι ύστερα να τους τσακίζουν δίχως έλεος.

Ένας μετανάστης-αντάρτης, αυτό ήταν ο Σταματιάδης, 120 χρόνια από τη γέννηση του εξακολουθεί να μας κάνει περήφανους και να μας δινει κάτι από τη φλόγα του.

Βιογραφία του Λάμπρου Σταματιάδη: http://www.huc.org/publications/Stamatiades_Greek_111813.pdf

Καρπαθος το νησι των θεων

29 Sep

Ενα βιβλιο που δεν πρεπει να λειψει απο κανενα σπιτι

Οχι στην καταστροφη του Διακοφτη

16 May

Απο φωτογραφιες στι διαδικτυο βλεπουμε κτηριο να χτιζεται εκει που ηταν η καντινα.

Ο Διακοφτης ηταν ενα μερος μοναδικης ομορφιας.Οι επισκεπτες  εφταναν εκει με μηχανακια απο ολο το νησι ακριβως γιατι το τοπιο ηταν απομακρυσμενο ανεγκιχτο αγριο.

Μαλιστα οι ομπρελες στην παραλια ασχημαιναν την παραλια.Ομως οι ομπρελες δεν εφταναν στους επιδοξους επιχειρηματιες.Θελουν και κεντρο τωρα.Θελουν να κανουν τον Διακοφτη μια ακομα παραλια οπως τοσες αλλες στην Ελλαδα.Οπου βλεπουν ομορφια βλεπουν χρηματα.Και καταστρεφουν την ομορφια.Οπως στον Ρουκουνα στην Αναφη.

Η μαγικη παραλια του Διακοφτη με τα τυρκουαζ νερα χανεται.Και λιγοι θα πονεσουν.Οι περισσοτεροι θα ειναι ξενοι οχι ντοπιοι .Οι νεο βαραβαροι επελαυνουν.Καταστρεφουν την χωρα για παντα.Ειναι ο νομος του κερδους.Η λαχταρα για λεφτα δεν τους αφηνει να δουν πως σκοτωνουν αυτο ακριβως που εκανε το μερος μοναδικο.Σαν τον Μιδα θα καταλαβουν πως οτι πιανουν γινεται χρυσαφι αλλα το χρυσαφι δεν τρωγεται.Θα ειναι πλουσιοι στο τελος αλλα θα πεθανουν απο την πεινα

 

Γεωργιος Μ Λυτος

4 Jan

Παλιοτερη αναρτηση

Γ Μ ΛΥΤΟΣ

Αντίο στον σεμνό Καρπάθιο πατριώτη Γιώργο Μ. Λυτό, του Μανώλη Δημελλά

Στο τελευταίο σπάραγμα του 2016 η Κάρπαθος αποχαιρέτησε έναν λαμπρό επιστήμονα και ξεχωριστό πατριώτη, τον γιατρό Γιώργο Μ. Λυτό.

Γεννημένος το 1934 στις Μενετές, γιος του Μιχάλη Λυτού και της Ειρήνης το γένος Χαλκιά. Ο Γιώργος μεγάλωσε και δέθηκε με τη φύση, αγάπησε τα βουνά και ταυτίστηκε με θάλασσα της Καρπάθου. Παρακολούθησε το Δημοτικό σχολείο στο χωριό του, στις Μενετές και το γυμνάσιο στο Απέρι.

Στη συνέχεια ανέβηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο Αθηνών όπου και αποφοίτησε σε ηλικία 26 ετών.

Η δεκαετία του 1960 του έφερε το πτυχίο, αλλά και το διδακτορικό στην Αθήνα το1967.

Δεν ήταν μόνο τα γράμματα και οι σπουδές, ο Γιώργος Λυτός ζούσε με τη νοσταλγία για το τόπο του, έτσι το 1962 προχωρά στην έκδοση της εφημερίδας “Καρπαθιακά Νέα”.

Στη συνέχεια και έπειτα από εκλογές, την διετία 1964-1966, θα ψηφιστεί και γίνεται ο 5ος πρόεδρος στην ιστορία του Συλλόγου Απανταχού Μενετιατών Καρπάθου Αττικής.

Την πρώτη χρονιά της προεδρίας του θα πραγματοποιηθεί λαμπρός εορτασμός για την επανάσταση της Καρπάθου. Η πρώτη επίσημη γιορτή μνήμης για την 5η Οκτ 1944, πραγματοποιήθηκε το 1960, 16 χρόνια μετά τον ξεσηκωμό, επί της προεδρία του Εμμ. Διακογιάννη (αναφορά για τον ξεσηκωμό έγινε και στις 15 Αυγούστου 1945).

Το 1964 η γιορτή του συλλόγου πραγματοποιήθηκε με εξαιρετική λαμπρότητα στην κατάμεστη αίθουσα του Δημοτικού θεάτρου Πειραιά και είχε ομιλητές τους: τον δάσκαλο Ιωάννη Οθείτη, τον βουλευτή Παναγιώτη Κανονάρχο και τον εργολάβο μαρμάρων Ιωάννη Μοσχούλη και οι τρεις ήταν σπουδαία και αγαπητά μέλη της καρπαθιακής παροικίας Αθηνών.

Η Κάρπαθος ξαναζούσε τα πιο σπουδαία γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας της από τους πρωταγωνιστές! Είκοσι χρόνια μετά τον ξεσηκωμό και η συγκίνηση έφτανε στο κατακόρυφο, ακριβώς εκείνη τη στιγμή ο πρόεδρος του Συλλόγου Μενετιατών, ο 30χρονος γιατρός Γιώργος Λυτός, πρότεινε να πραγματοποιείται κάθε χρόνο μεγάλη γιορτή και όλοι μαζί να παλέψουν για να γίνει επίσημη αναγνώριση της Επανάστασης της Καρπάθου.

Οι προσπάθειες έφεραν ουσιαστικά αποτελέσματα, κατέληξαν στην αναγνώριση της “5ης Οκτωβρίου”, ως επίσημης αργίας της Καρπάθου, με το Βασ. Διάταγμα 157 την 25/2/1969!

Μετρημένος και προσεκτικός, ο Γιώργος Λυτός ποτέ δεν υπερηφανεύτηκε για την απίστευτη επιτυχία, αντίθετα έδειχνε τον σύλλογο και την ομοψυχία των παλαιότερων Μενετιάτων, όπως και όλων των Καρπαθίων, ενώ με κάθε ευκαιρία στεκόταν με ανιδιοτέλεια και σοβαρότητα πλάϊ στα νεώτερα μέλη, με στόχο να τονώσει τη μνήμη και να ενισχύσει την αγάπη για το νησί και το χωριό.

Τις δυο επόμενες διετίες, 1967-1969 και 1969-1971, θα επανεκλεγεί και ως μέλος του ΔΣ θα υπηρετήσει το χωριό και το νησί του από την Αθήνα.

Την ίδια εποχή θα παντρευτεί με την Σοφία Αγγελίδη και στη συνέχεια θα ταξιδέψουν στην Αγγλία, όπου θα κάνει ειδίκευση στον τομέα της πνευμονολογίας, στο πανεπιστήμιο της Ουαλίας.

Θα ακολουθήσει εργασία στο νοσοκομείο νοσημάτων θώρακος “Σωτηρία”, εκεί θα περάσει 25 χρόνια, με τα περισσότερα στον βαθμό του Διευθυντή στην πνευμονολογική κλινική.

Αρκετοί είναι οι Καρπάθιοι που σίγουρα θα θυμούνται τον δικό τους γιατρό, τον Καρπάθιο πνευμονολόγο που τους φρόντισε, ωστόσο ο ίδιος απέφευγε τις προσωπικές αναφορές και στεκόταν πολύ μακριά από κάθε είδους αυτοπροβολή, πέρα από τον σεβασμό στο ιατρικό λειτούργημα, υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει όλη την πορεία του Γιώργου Λυτού κι αυτό ήταν η βαθιά ωριμότητα και η ενσυναίσθηση σε κάθε του βήμα.

Το 1998, στις νομαρχιακές εκλογές εξελέγει νομαρχιακός σύμβουλος Δωδεκανήσου με την παράταξη του Σάββα Καραγιάννη (Ανεξ. ΝΔ-Συν.), από την πετυχημένη θητεία του ξεχωρίζει στη μνήμη η προσπάθεια για την βελτίωση του οδικού δικτύου της Καρπάθου.

Ο γιατρός Γιώργος Λυτός ήταν υπόδειγμα Μενετιάτη, από τη μια το ήθος και η άπειρη αγάπη για τον τόπο του, ολόκληρη την Κάρπαθο, που δεν την ξεχώριζε με μικρά όρια και σύνορα! Κι από την άλλη η εσωτερικότητα και μια διαρκή ανάγκη έρευνας, γνώσης και η αδήριτη ανάγκη διατήρησης συλλογικότητας και μνήμης.

Το 2001, με την συνταξιοδότηση από το κρατικό νοσοκομείο ο Γιώργος Λυτός είχε πολλές ευκαιρίες και επίσημες προτάσεις ώστε να συνεχίσει την καριέρα του σε ένα από τα μεγάλα ιδιωτικά νοσοκομεία της Αθήνας, όμως εκείνος δεν άντεξε το νόστο, ακολούθησε τη φωνή της καρδιά του!

Από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90 είχε επενδύσει στο νησί, έτσι διάλεξε να ασχοληθεί με τουριστικές επιχειρήσεις και προχώρησε στη δημιουργία του ξενοδοχείου “Άλμπατρος” στο Λακί της Αμοοπής Καρπάθου, έτσι είχε πια την αφορμή που είχε ανάγκη, για να βρίσκεται όλο και πιο συχνά στον λατρεμένο τόπο του.

Από τότε μελετά και διαβάζει με περισσότερο πάθος την προϊστορία και την ιστορία του νησιού, ενώ παράλληλα περπατά, εξετάζει σπιθαμή προς σπιθαμή τα βράχια, τα βουνά και τις ακτές της Καρπάθου.

Το αποτέλεσμα από την ασταμάτητη έρευνα του ερασιτέχνη αρχαιολόγου είναι δυο σπουδαία βιβλία, κληρονομιά για τις επόμενες γενιές!

Το 2010 τυπώνονται τα “Μνημεία της Καρπάθου- Αρχαίες Λατρείες”, ένα βιβλίο αφιερωμένο στη λατρεία της Θεάς Δήμητρας, μια διαδρομή στους μύθους και τις ελληνικές παραδόσεις, μέχρι την εκτίμηση του συγγραφέα για τις αρχαίες κατασκευές στη Γαματρία και τη σύνδεση με τη θάλασσα, στην περιοχή Λιμενάρι, στο Αρδάνι της Καρπάθου. Μια σημαντική έρευνα που θα βοηθήσει τον σημερινό και τον μελλοντικό ερευνητή, έτσι ώστε να περπατήσει με μεγαλύτερη άνεση στα προιστορικά χρόνια του νησιού.

Ο Γιώργος Λυτός κανεί μια τολμηρή μελέτη, είναι αποκαλυπτικός και φέρνει στην επιφάνεια ένα θέμα που θέλει τσαγανό και μόνο να ασχοληθείς μαζί του!

Το 2015 έρχεται το δεύτερο βιβλίο του, με τίτλο: “Κάρπαθος. Το νησί των Θεών”. Από τις πρώτες λέξεις του βιβλίου ο γιατρός και παθιασμένος ιστορικός της Καρπάθου βάζει τα πράγματα στη σειρά:

“Σκοπός της παρούσας εργασίας δεν είναι να ισχυριστούμε ότι η Κάρπαθος είναι το κέντρο του κόσμου. Σκοπός είναι να ιχνηλατηθεί η θέση της Καρπάθου ανάμεσα στους λαούς και τους πολιτισμούς μιας πολύ μακρινής περιόδου που λησμονήθηκε”.

Πρόκειται για είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι στην προιστορία, με οδηγούς τον Ησίοδο, τον Όμηρο, την Ελληνική μυθολογία, τον περιηγητή Μπουοντελμόντι και πολλούς άλλους ερευνητές και συγγραφείς.

Ο συγγραφέας μας μεταφέρει στο παρελθόν, ανατρέχει στα 35 αρχαία ονόματα-τοπωνύμια της Καρπάθου, που έχουν διατηρηθεί μέχρι σήμερα, όπως: Βρόντης, Άργος, Θόας, Μύλη, Θεαθώ, Εφιάλτης, Αλιμούντα, Αχάτα, Άπελλα, Ασία, Κιρκαλού, Γρα, Μοίρα, Φοινίκι, Καπείρη, Κούρι κ.α. κι έτσι ο αναγνώστης μαθαίνει γιατί η Κάρπαθος είναι το νησί των Θεών!

Ο γιατρός-ερευνητής και συγγραφέας αναρωτιέται: “μπαίνοντας στον κόλπο των Πηγαδίων πρώτο συναντάμε τον… Βρόντη. Άραγε γιατί ένας από τους Κύκλωπες, γιος του Ουρανού και της Γαίας, δίνει το όνομα του στο βουνό;”

Ο Γιώργος Λυτός δίνει την απάντηση, “η Κάρπαθος ήταν το νησί των αρχαίων Τιτάνων, των προϊστορικών Θεών!”

Στον επίλογο του δεύτερου βιβλίου γράφει:

“Το νησί των Θεών, στην άκρη του αρχιπελάγους, καταμεσίς των τριών ηπείρων, αναδύεται μεγαλόπρεπα στη μέση της θάλασσας, γεμάτο ήλιο και φώς, η Κάρπαθος… Όλα μαζί και σκόρπια. Παιδιά του χθες και του σήμερα προκαλούν και προσκαλούν στη μαγεία, στο όνειρο. Όλα φωνάζουν, αρκεί να μπορείς να τα ακούσεις, αρκει να μπορείς να τα δεις, αν δεν θαμπωθείς από το φως που τα λούζει. Θρησκευτική πίστη, παράδοση, εθνική συνείδηση, τραγούδια του έρωτα της νύχτας, της νιότητης, του πόνου, της ξενιτιάς, του θανάτου, αθάνατη λύρα, ασίγαστη τσαμπούνα, παλαιά τέχνη του στίχου και του ήχου, αυθόρμητα αναβλύζουν από την ψυχή του ανθρώπου, που πάλεψε με την πέτρα, με τη θάλασσα, με τον άνεμο, με τον χάρο, το καθένα τους μια ξεχωριστή νότα και όλα μαζί μια πανάρχαια τωρινή και αιώνια μελωδία, που σφραγίζει το χθες και χαράσσει το αύριον.”

Ο Γιώργος Λυτός ταξίδεψε στη χώρα του ονείρου, στο τόπο των μύθων και των Τιτάνων. Εκεί που κουβεντιάζουν τρανοί προϊστορικοί Θεοί με γνωστούς και άγνωστους ερευνητές, παρέα με τις περασμένες γενιές των Καρπαθίων που έδωσαν ανεπανάληπτες μάχες για να κρατήσουν ψηλά το νησί τους.

Σε κάθε βήμα της ζωή του τίμησε τον τόπο του, ολάκερη τη χώρα, ενώ με το συγγραφικό του έργο κέρδισε μια σταθερή θέση στο παρόν και το μέλλον της Καρπάθου.

Βρυκουντα .Δωρικο Ψηφισμα 2ου-1ου π. Χ.

3 Apr

2016-02-17 ARXAIO 2016-02-17 METAFRASH 2016-02-17 ΑΓΓΛΙΚΟ

Στο Βρετανικό Μουσείο βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες επιγραφές της Καρπάθου, γνωστή ως «Δωρικό Ψήφισμα». Πρόκειται για τιμητικό του 2ου-1ου π. Χ.αι., γραμμένο στη δωρική διάλεκτο, με το οποίο ο δήμος των Βρυκουντίων τιμά το Μηνόκριτο, γιο του Μητροδώρου, από τη Σάμο, για τις υπηρεσίες που προσέφερε ως δημόσιος γιατρός στη Βρυκούντα για περισσότερα από είκοσι έτη. Ο Μηνόκριτος, αφιλοκερδώς και με ιδιαίτερο ζήλο, θεράπευε τόσο τους πολίτες της Βρυκούντας όσο και τους ξένους που κατοικούσαν στην περιοχή της και έσωσε πολλούς απ’ αυτούς κατά τη διάρκεια επιδημικής νόσου. Το ψήφισμα όπως αναφέρεται στην επιγραφή, χαράχτηκε σε λίθινη στήλη, η οποία τοποθετήθηκε στο ιερό του Ποσειδώνος Πορθμίου, διασώζοντας ως τις μέρες μας μια πτυχή της κοινωνικής ζωής της  Βρυκούντας και τη φήμη του Μηνόκριτου

Το παραπανω αποσπασμα ειναι απο εργασια μαθητων της 6ης ταξης (2005-2006 )  του  Δημοτικου σχολειου Καρπαθου με συντονιστρια προγραμματος την κ Ελενη Φελλουζη.

Οι μαθητες -τριες

Α) Γιώργος Διακόπουλος   Β) Επιστήμη Γιαρίμογλου   Σοφία Μπέρτου Ζαχαρούλα Λυριστή  Κων/νος Φελλουζής  Μανόλης Σπανός(Μηνά)      Ευαγγελία Φελλουζή  Μαρία Θεοδότου  Ηλίας Βασιλείου Δημήτρης Οικονόμου  Κλαούντια Μπεντούλα  Άννα Ζαβολάκη  Γ) Μαρλέν Τούμα   Δ) Κων/νος Σταυριανός  Σοφία Σπανού  Βικτωρία Πίκου Σοφία Λαμπρινού  Νίκος Πρατικάκης   Νίκος Χατζηγεωργίου  Αλέξανδρος Μαλόφτης  Μανόλης Σπανός(Ιωάννη)  Έντζι Λαπάνι    Ε) Άννα Κωνσταντινίδη  Χαρίδημος Σεβδαλής   Ειρήνη Λόλη   Ραφαήλ Μπιρμπίλη    Ιμάν Ελχάντι

Οι φωτο δικες μου απο την περιοχη

1 22

23 25 28 29