Γεωργιος Μ Λυτος

4 Jan

Παλιοτερη αναρτηση

Γ Μ ΛΥΤΟΣ

Αντίο στον σεμνό Καρπάθιο πατριώτη Γιώργο Μ. Λυτό, του Μανώλη Δημελλά

Στο τελευταίο σπάραγμα του 2016 η Κάρπαθος αποχαιρέτησε έναν λαμπρό επιστήμονα και ξεχωριστό πατριώτη, τον γιατρό Γιώργο Μ. Λυτό.

Γεννημένος το 1934 στις Μενετές, γιος του Μιχάλη Λυτού και της Ειρήνης το γένος Χαλκιά. Ο Γιώργος μεγάλωσε και δέθηκε με τη φύση, αγάπησε τα βουνά και ταυτίστηκε με θάλασσα της Καρπάθου. Παρακολούθησε το Δημοτικό σχολείο στο χωριό του, στις Μενετές και το γυμνάσιο στο Απέρι.

Στη συνέχεια ανέβηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο Αθηνών όπου και αποφοίτησε σε ηλικία 26 ετών.

Η δεκαετία του 1960 του έφερε το πτυχίο, αλλά και το διδακτορικό στην Αθήνα το1967.

Δεν ήταν μόνο τα γράμματα και οι σπουδές, ο Γιώργος Λυτός ζούσε με τη νοσταλγία για το τόπο του, έτσι το 1962 προχωρά στην έκδοση της εφημερίδας “Καρπαθιακά Νέα”.

Στη συνέχεια και έπειτα από εκλογές, την διετία 1964-1966, θα ψηφιστεί και γίνεται ο 5ος πρόεδρος στην ιστορία του Συλλόγου Απανταχού Μενετιατών Καρπάθου Αττικής.

Την πρώτη χρονιά της προεδρίας του θα πραγματοποιηθεί λαμπρός εορτασμός για την επανάσταση της Καρπάθου. Η πρώτη επίσημη γιορτή μνήμης για την 5η Οκτ 1944, πραγματοποιήθηκε το 1960, 16 χρόνια μετά τον ξεσηκωμό, επί της προεδρία του Εμμ. Διακογιάννη (αναφορά για τον ξεσηκωμό έγινε και στις 15 Αυγούστου 1945).

Το 1964 η γιορτή του συλλόγου πραγματοποιήθηκε με εξαιρετική λαμπρότητα στην κατάμεστη αίθουσα του Δημοτικού θεάτρου Πειραιά και είχε ομιλητές τους: τον δάσκαλο Ιωάννη Οθείτη, τον βουλευτή Παναγιώτη Κανονάρχο και τον εργολάβο μαρμάρων Ιωάννη Μοσχούλη και οι τρεις ήταν σπουδαία και αγαπητά μέλη της καρπαθιακής παροικίας Αθηνών.

Η Κάρπαθος ξαναζούσε τα πιο σπουδαία γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας της από τους πρωταγωνιστές! Είκοσι χρόνια μετά τον ξεσηκωμό και η συγκίνηση έφτανε στο κατακόρυφο, ακριβώς εκείνη τη στιγμή ο πρόεδρος του Συλλόγου Μενετιατών, ο 30χρονος γιατρός Γιώργος Λυτός, πρότεινε να πραγματοποιείται κάθε χρόνο μεγάλη γιορτή και όλοι μαζί να παλέψουν για να γίνει επίσημη αναγνώριση της Επανάστασης της Καρπάθου.

Οι προσπάθειες έφεραν ουσιαστικά αποτελέσματα, κατέληξαν στην αναγνώριση της “5ης Οκτωβρίου”, ως επίσημης αργίας της Καρπάθου, με το Βασ. Διάταγμα 157 την 25/2/1969!

Μετρημένος και προσεκτικός, ο Γιώργος Λυτός ποτέ δεν υπερηφανεύτηκε για την απίστευτη επιτυχία, αντίθετα έδειχνε τον σύλλογο και την ομοψυχία των παλαιότερων Μενετιάτων, όπως και όλων των Καρπαθίων, ενώ με κάθε ευκαιρία στεκόταν με ανιδιοτέλεια και σοβαρότητα πλάϊ στα νεώτερα μέλη, με στόχο να τονώσει τη μνήμη και να ενισχύσει την αγάπη για το νησί και το χωριό.

Τις δυο επόμενες διετίες, 1967-1969 και 1969-1971, θα επανεκλεγεί και ως μέλος του ΔΣ θα υπηρετήσει το χωριό και το νησί του από την Αθήνα.

Την ίδια εποχή θα παντρευτεί με την Σοφία Αγγελίδη και στη συνέχεια θα ταξιδέψουν στην Αγγλία, όπου θα κάνει ειδίκευση στον τομέα της πνευμονολογίας, στο πανεπιστήμιο της Ουαλίας.

Θα ακολουθήσει εργασία στο νοσοκομείο νοσημάτων θώρακος “Σωτηρία”, εκεί θα περάσει 25 χρόνια, με τα περισσότερα στον βαθμό του Διευθυντή στην πνευμονολογική κλινική.

Αρκετοί είναι οι Καρπάθιοι που σίγουρα θα θυμούνται τον δικό τους γιατρό, τον Καρπάθιο πνευμονολόγο που τους φρόντισε, ωστόσο ο ίδιος απέφευγε τις προσωπικές αναφορές και στεκόταν πολύ μακριά από κάθε είδους αυτοπροβολή, πέρα από τον σεβασμό στο ιατρικό λειτούργημα, υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει όλη την πορεία του Γιώργου Λυτού κι αυτό ήταν η βαθιά ωριμότητα και η ενσυναίσθηση σε κάθε του βήμα.

Το 1998, στις νομαρχιακές εκλογές εξελέγει νομαρχιακός σύμβουλος Δωδεκανήσου με την παράταξη του Σάββα Καραγιάννη (Ανεξ. ΝΔ-Συν.), από την πετυχημένη θητεία του ξεχωρίζει στη μνήμη η προσπάθεια για την βελτίωση του οδικού δικτύου της Καρπάθου.

Ο γιατρός Γιώργος Λυτός ήταν υπόδειγμα Μενετιάτη, από τη μια το ήθος και η άπειρη αγάπη για τον τόπο του, ολόκληρη την Κάρπαθο, που δεν την ξεχώριζε με μικρά όρια και σύνορα! Κι από την άλλη η εσωτερικότητα και μια διαρκή ανάγκη έρευνας, γνώσης και η αδήριτη ανάγκη διατήρησης συλλογικότητας και μνήμης.

Το 2001, με την συνταξιοδότηση από το κρατικό νοσοκομείο ο Γιώργος Λυτός είχε πολλές ευκαιρίες και επίσημες προτάσεις ώστε να συνεχίσει την καριέρα του σε ένα από τα μεγάλα ιδιωτικά νοσοκομεία της Αθήνας, όμως εκείνος δεν άντεξε το νόστο, ακολούθησε τη φωνή της καρδιά του!

Από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90 είχε επενδύσει στο νησί, έτσι διάλεξε να ασχοληθεί με τουριστικές επιχειρήσεις και προχώρησε στη δημιουργία του ξενοδοχείου “Άλμπατρος” στο Λακί της Αμοοπής Καρπάθου, έτσι είχε πια την αφορμή που είχε ανάγκη, για να βρίσκεται όλο και πιο συχνά στον λατρεμένο τόπο του.

Από τότε μελετά και διαβάζει με περισσότερο πάθος την προϊστορία και την ιστορία του νησιού, ενώ παράλληλα περπατά, εξετάζει σπιθαμή προς σπιθαμή τα βράχια, τα βουνά και τις ακτές της Καρπάθου.

Το αποτέλεσμα από την ασταμάτητη έρευνα του ερασιτέχνη αρχαιολόγου είναι δυο σπουδαία βιβλία, κληρονομιά για τις επόμενες γενιές!

Το 2010 τυπώνονται τα “Μνημεία της Καρπάθου- Αρχαίες Λατρείες”, ένα βιβλίο αφιερωμένο στη λατρεία της Θεάς Δήμητρας, μια διαδρομή στους μύθους και τις ελληνικές παραδόσεις, μέχρι την εκτίμηση του συγγραφέα για τις αρχαίες κατασκευές στη Γαματρία και τη σύνδεση με τη θάλασσα, στην περιοχή Λιμενάρι, στο Αρδάνι της Καρπάθου. Μια σημαντική έρευνα που θα βοηθήσει τον σημερινό και τον μελλοντικό ερευνητή, έτσι ώστε να περπατήσει με μεγαλύτερη άνεση στα προιστορικά χρόνια του νησιού.

Ο Γιώργος Λυτός κανεί μια τολμηρή μελέτη, είναι αποκαλυπτικός και φέρνει στην επιφάνεια ένα θέμα που θέλει τσαγανό και μόνο να ασχοληθείς μαζί του!

Το 2015 έρχεται το δεύτερο βιβλίο του, με τίτλο: “Κάρπαθος. Το νησί των Θεών”. Από τις πρώτες λέξεις του βιβλίου ο γιατρός και παθιασμένος ιστορικός της Καρπάθου βάζει τα πράγματα στη σειρά:

“Σκοπός της παρούσας εργασίας δεν είναι να ισχυριστούμε ότι η Κάρπαθος είναι το κέντρο του κόσμου. Σκοπός είναι να ιχνηλατηθεί η θέση της Καρπάθου ανάμεσα στους λαούς και τους πολιτισμούς μιας πολύ μακρινής περιόδου που λησμονήθηκε”.

Πρόκειται για είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι στην προιστορία, με οδηγούς τον Ησίοδο, τον Όμηρο, την Ελληνική μυθολογία, τον περιηγητή Μπουοντελμόντι και πολλούς άλλους ερευνητές και συγγραφείς.

Ο συγγραφέας μας μεταφέρει στο παρελθόν, ανατρέχει στα 35 αρχαία ονόματα-τοπωνύμια της Καρπάθου, που έχουν διατηρηθεί μέχρι σήμερα, όπως: Βρόντης, Άργος, Θόας, Μύλη, Θεαθώ, Εφιάλτης, Αλιμούντα, Αχάτα, Άπελλα, Ασία, Κιρκαλού, Γρα, Μοίρα, Φοινίκι, Καπείρη, Κούρι κ.α. κι έτσι ο αναγνώστης μαθαίνει γιατί η Κάρπαθος είναι το νησί των Θεών!

Ο γιατρός-ερευνητής και συγγραφέας αναρωτιέται: “μπαίνοντας στον κόλπο των Πηγαδίων πρώτο συναντάμε τον… Βρόντη. Άραγε γιατί ένας από τους Κύκλωπες, γιος του Ουρανού και της Γαίας, δίνει το όνομα του στο βουνό;”

Ο Γιώργος Λυτός δίνει την απάντηση, “η Κάρπαθος ήταν το νησί των αρχαίων Τιτάνων, των προϊστορικών Θεών!”

Στον επίλογο του δεύτερου βιβλίου γράφει:

“Το νησί των Θεών, στην άκρη του αρχιπελάγους, καταμεσίς των τριών ηπείρων, αναδύεται μεγαλόπρεπα στη μέση της θάλασσας, γεμάτο ήλιο και φώς, η Κάρπαθος… Όλα μαζί και σκόρπια. Παιδιά του χθες και του σήμερα προκαλούν και προσκαλούν στη μαγεία, στο όνειρο. Όλα φωνάζουν, αρκεί να μπορείς να τα ακούσεις, αρκει να μπορείς να τα δεις, αν δεν θαμπωθείς από το φως που τα λούζει. Θρησκευτική πίστη, παράδοση, εθνική συνείδηση, τραγούδια του έρωτα της νύχτας, της νιότητης, του πόνου, της ξενιτιάς, του θανάτου, αθάνατη λύρα, ασίγαστη τσαμπούνα, παλαιά τέχνη του στίχου και του ήχου, αυθόρμητα αναβλύζουν από την ψυχή του ανθρώπου, που πάλεψε με την πέτρα, με τη θάλασσα, με τον άνεμο, με τον χάρο, το καθένα τους μια ξεχωριστή νότα και όλα μαζί μια πανάρχαια τωρινή και αιώνια μελωδία, που σφραγίζει το χθες και χαράσσει το αύριον.”

Ο Γιώργος Λυτός ταξίδεψε στη χώρα του ονείρου, στο τόπο των μύθων και των Τιτάνων. Εκεί που κουβεντιάζουν τρανοί προϊστορικοί Θεοί με γνωστούς και άγνωστους ερευνητές, παρέα με τις περασμένες γενιές των Καρπαθίων που έδωσαν ανεπανάληπτες μάχες για να κρατήσουν ψηλά το νησί τους.

Σε κάθε βήμα της ζωή του τίμησε τον τόπο του, ολάκερη τη χώρα, ενώ με το συγγραφικό του έργο κέρδισε μια σταθερή θέση στο παρόν και το μέλλον της Καρπάθου.

Βρυκουντα .Δωρικο Ψηφισμα 2ου-1ου π. Χ.

3 Apr

2016-02-17 ARXAIO 2016-02-17 METAFRASH 2016-02-17 ΑΓΓΛΙΚΟ

Στο Βρετανικό Μουσείο βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες επιγραφές της Καρπάθου, γνωστή ως «Δωρικό Ψήφισμα». Πρόκειται για τιμητικό του 2ου-1ου π. Χ.αι., γραμμένο στη δωρική διάλεκτο, με το οποίο ο δήμος των Βρυκουντίων τιμά το Μηνόκριτο, γιο του Μητροδώρου, από τη Σάμο, για τις υπηρεσίες που προσέφερε ως δημόσιος γιατρός στη Βρυκούντα για περισσότερα από είκοσι έτη. Ο Μηνόκριτος, αφιλοκερδώς και με ιδιαίτερο ζήλο, θεράπευε τόσο τους πολίτες της Βρυκούντας όσο και τους ξένους που κατοικούσαν στην περιοχή της και έσωσε πολλούς απ’ αυτούς κατά τη διάρκεια επιδημικής νόσου. Το ψήφισμα όπως αναφέρεται στην επιγραφή, χαράχτηκε σε λίθινη στήλη, η οποία τοποθετήθηκε στο ιερό του Ποσειδώνος Πορθμίου, διασώζοντας ως τις μέρες μας μια πτυχή της κοινωνικής ζωής της  Βρυκούντας και τη φήμη του Μηνόκριτου

Το παραπανω αποσπασμα ειναι απο εργασια μαθητων της 6ης ταξης (2005-2006 )  του  Δημοτικου σχολειου Καρπαθου με συντονιστρια προγραμματος την κ Ελενη Φελλουζη.

Οι μαθητες -τριες

Α) Γιώργος Διακόπουλος   Β) Επιστήμη Γιαρίμογλου   Σοφία Μπέρτου Ζαχαρούλα Λυριστή  Κων/νος Φελλουζής  Μανόλης Σπανός(Μηνά)      Ευαγγελία Φελλουζή  Μαρία Θεοδότου  Ηλίας Βασιλείου Δημήτρης Οικονόμου  Κλαούντια Μπεντούλα  Άννα Ζαβολάκη  Γ) Μαρλέν Τούμα   Δ) Κων/νος Σταυριανός  Σοφία Σπανού  Βικτωρία Πίκου Σοφία Λαμπρινού  Νίκος Πρατικάκης   Νίκος Χατζηγεωργίου  Αλέξανδρος Μαλόφτης  Μανόλης Σπανός(Ιωάννη)  Έντζι Λαπάνι    Ε) Άννα Κωνσταντινίδη  Χαρίδημος Σεβδαλής   Ειρήνη Λόλη   Ραφαήλ Μπιρμπίλη    Ιμάν Ελχάντι

Οι φωτο δικες μου απο την περιοχη

1 22

23 25 28 29

 

Παλαιόκαστρο Αρκάσας

25 Feb

http://www.karpathos.gr/pages.php?lang=1&page=history

Τα παλαιότερα ίχνη ανθρώπινης παρουσίας στο νησί ανάγονται στο τέλος της Νεολιθικής Περιόδου (4.000-3.000 π.Χ). Οι πρώτοι κάτοικοι φαίνεται πως ήρθαν από τη Μικρασία και ήταν συγγενείς με τους Προελληνικούς λαούς που κατοικούσαν στην Κρήτη και τ’ άλλα Ελληνικά νησιά (Κάρες κτλ.). Ο πρωτόγονος Νεολιθικός Πολιτισμός της Καρπάθου συνεχίζεται και στην 3η χιλιετία π.Χ, άλλα γύρω στα 2.000. Μινωίτες άποικοι απο την Κρήτη φέρνουν καινούργια πνοή και οικονομική άνθιση στο νησί. Κατά την Νεοανακτορική Περίοδο της Κρήτης (περίπου 1700-1450 π.Χ.), που είναι γνωστή και σαν εποχή της Μινωικής θαλασσοκρατίας και του Μινωικού Αποικισμού, η Κάρπαθος φαίνεται να έχει καθαρά Μινωικό χαρακτήρα, είναι πολυάνθρωπη και αναπτυγμένη οικονομικά και πολιτιστικά.

Ο ιστορικός Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει ως πρώτους κατοίκους της Καρπάθου τους Κρητικούς που έστειλε ως αποίκους ο βασιλιάς Μίνωας τον καιρό της θαλασσοκρατίας του. Ακολούθησαν αργότερα Αργίτες (προφανώς Μυκηναίοι) άποικοι με αρχηγό τον Ιοκλό, γιο του Δημολέοντα. Τόσο ο Όμηρος όσο και τα αρχαιολογικά δεδομένα επιβεβαιώνουν την παρουσία των Αχαιών (= Ελλήνων Μυκηναίων) στο νησί, αν και ο Μινωικός χαρακτήρας του Πολιτισμού του εξακολουθεί μέχρι το τέλος της Εποχής του Χαλκού. Στην Τρωική εκστρατεία η Κάρπαθος παίρνει μέρος κάτω απο τις διαταγές των Ηρακλειδών Φειδίπου και Αντίφου.

Δεν υπάρχουν στοιχεία για τις τύχες του νησιού απο το τέλος της Εποχής του Χαλκού μέχρι την Αρχαϊκή Περίοδο. Ο Δωρικός πληθυσμός φαίνεται πως κυριαρχεί τότε στο νησί και οι τέσσαρες πόλεις που υπαινίσεται ο Στράβωνας μπορεί να υπήρχαν απο την Αρχαϊκή Περίοδο, αν όχι απο παλαιότερα.

Στην Κλασική και Ελληνιστική Περίοδο η Κάρπαθος παρουσιάζεται οικονομικά ζωντανή και πολιτιστικά ακμαία. Τούτο μάλλον οφείλεται, κατά μέγα μέρος, στις πολιτιστικές και οικονομικές σχέσεις που αναπτύσσει με τις πόλεις της Ρόδου, κυρίως με την Λίνδο. Η κυριότερη πόλη του νησιού ήταν προφανώς η Κάρπαθος που πιθανότατα βρισκόταν στο σημερινό Απέρι. Το χωριό αυτό φαίνεται πως εξακολούθησε να είναι η πρωτεύουσα της Καρπάθου στα μεταγενέστερα χρόνια. Τον καιρό της Τουρκοκρατίας συνεχίζει να είναι η Πρωτεύουσα, μέχρι το 1892, οπότε τη θέση του πήραν τα σημερινά Πηγάδια. Τα πηγάδια ήταν στην Αρχαιότητα, όπως και μέχρι πρόσφατα το επίνειο της πόλεως Καρπάθου (σημερινού Απερίου) και ονομάζονταν Ποσείδιον.

Οι άλλες τρεις πόλεις ήταν η Αρκέσεια, κοντά στην σημερινή Αρκάσα, η Βρυκούς (σημερινή Βρουκούντα, στα ΒΔ της Καρπάθου) και η Νίσυρος που ίσως βρισκόταν στα σημερινά Παλάτια της Σαρίας. Η Σαρία ήταν στην Αρχαιότητα ανεξάρτητη απο την Κάρπαθο και ονομαζόταν Σάρος.

Μετά το 478 π.Χ. η Κάρπαθος γίνεται μέλος της Α’ Αθηναϊκής Συμμαχίας, ‘οπως φαίνεται απο τους φόρους που πλήρωναν οι πόλεις της στο Συμμαχικό ταμείο. Το 404, με την λήξη του Πελοποννησιακού Πολέμου, υποτάσεται στους Σπαρτιάτες, αλλά ύστερα απο τη ναυμαχία της Κίνδου (394 π.Χ) επανέρχεται στους Αθηναίους και αργότερα γίνεται μέλος της Β’ Αθηναϊκής Συμμαχίας.

Στα Ελληνιστικά χρόνια φαίνεται ν’ ακολουθεί τις τύχες της Ρόδου και μεγάλο μέρος του νησιού, αν όχι ολόκληρο, αποτελούσε μέρος του Ροδιακού ή , πιο συγκεκριμένα, του Λινδιακού κράτους.

Tρικλιτη Βασιλικη Αγ Σοφιας Αρκασα

25 Feb

Ανασκαφες στην περιοχη πραγματοποιησαν οι Ιταλοι κατακτητες το 1924 που μετεφεραν στην Ροδο αξιολογα ευρηματα.

Ειναι χτισμενη με οικοδομικα υλικα απο αρχαιο ναο στα ριζα του βραχου του Παλαιοκαστρου στο μερος που υπηρχε η παλαιοχριστιανικη βασιλικη της Αγ Αναστασιας του 5ου αιωνα. Εντυπωσιακος ο ανεστραμενος βωμος που χρησιμευει σαν κολυμπηθρα με παραστασεις γυναικων που χορευουν (νυμφες, μουσες;).Ειναι σκεπασμενος με ξυλο και καλυμενος με πλαστικο τραπεζομαντηλο.

Ολος ο προαυλιος χωρος εχει ψηφιδωτα που φθειρει ο χρονος. Ομορφη η καμπανα (καινουργια του 1996) αλλα προχειρα τοποθετημενη και λερωμενη με ασβεστη

Στο διαδικτυο δεν θα βρειτε πληροφοριες .Ειναι κριμα!

Εργασια της Ερσης Μπρουσκαρη για τρικλιτη βασιλικη της ιδιας περιοδου στην Κω.Διαβαστε στην σελιδα 18 για τα ψηφιδωτα βασιλικης στην Κω

Ψηφιδωτα

Εδω φωτο απο τον πραυλιο χωρο

16

http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=1383

http://www.ert-archives.gr/V3/public/main/page-assetview.aspx?tid=0000008542&tsz=0&autostart=0

ΟΙ Καρπαθιοι λατομοι

17 Oct

Για τους καρπάθιους λατόμους…Του Μανώλη Δημελλά

“Εμένα, όμως, δε με ενδιαφέρουν οι ήρωες των νικών. Εμένα, δε με ενδιαφέρουν οι μαρμάρινοι ήρωες.

Με ενδιαφέρουν, όμως, οι λατόμοι, σκαρφαλωμένοι σε εφιαλτικά ύψη ή συνθλιμμένοι από το συχνά άτιμο βάρος της τέχνης…

Η περιοχή της Καράρα (Ιταλία) θρηνεί κάθε χρόνο το θάνατο έξι με οχτώ μαρμαράδων. Στην κηδεία, ο μοναδικός καλλιτέχνης που ήταν παρών, είπε πως εκείνοι οι δύο μαρμαράδες ήταν μάρτυρες, πως είχαν δώσει την ζωή τους για την τέχνη. Όμως ένας άλλος, ένας μαρμαράς, έφτυσε την γόπα που κρεμόταν από τα χείλια του, κι έβαλε τα πράγματα στην θέση τους: “Όχι πέθαναν γιατί δεν υπήρχαν μέτρα ασφαλείας. Πέθαναν για ένα μισθό της πείνας”.

Και τότε κατάλαβα, για άλλη μια φορά, πώς η αλήθεια των απλών ανθρώπων αξίζει πιο πολύ από τις αλήθειες της τέχνης”.

(Από το βιβλίο “ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ” του Luis Sepulveda. Σε μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης).

Το περίφημο άγαλμα του “ανώνυμου λατόμου” στην Piazza Matteotti, στο κέντρο της ιταλικής πόλης Καταντσάρο, γίνεται αφορμή για ένα μακρύ ιστορικό ταξίδι.

Στο μνημείο απεικονίζεται ένας νεαρός άντρας από γρανίτη, ο Cavatore, δηλαδή ένας λατόμος, που σκάβει ένα βράχο και από τον οποίο ρέει νερό.

Έχουμε συνηθίσει τα αγάλματα να κρατούν όπλα, σπαθιά ή λιανοντούφεκα, ενώ στα παγωμένα σώματα οι στολές τους να είναι φορτωμένες παράσημα ανδρείας.

Εδώ ο νεαρός άντρας είναι ημίγυμνος και σηκώνει ψηλά μια ταπεινή αξίνα. Αυτό είναι το όπλο του λατόμου, του εργάτη, που δεν άφησε κάποιο επίσημο χνάρι, όπως ίσως θα ήθελε η κοινωνία.

Το έργο του γλύπτη Giuseppe Rito, τοποθετήθηκε τον Σεπτέμβρη του 1984, και είναι από εκείνα που δίνουν μια ευκαιρία προβληματισμού στον περαστικό, αφού μπορεί να αναθεωρήσει τις απόψεις του για την δύναμη, την επιμονή και τελικά τη σπουδαιότητα ενός ανώνυμου εργάτη.

Μοιραία επιστρέφω στους δικούς μας, στην πολυπληθή παροικία των καρπαθίων λατόμων της Πεντέλης. Σχεδόν από την αρχή, όσο μαθαίνω για αυτό το σκληρό επάγγελμα, γεμίζω απορίες. Τις απαντήσεις από τα ερωτήματα γνωρίζουν μονάχα όσοι ανάπνευσαν τη μαρμαρόσκονη. Οι υπόλοιποι μπορούμε να πατάμε ή να καμαρώνουμε ένα άψυχο κομμάτι μάρμαρο. Σπάνια μιλάμε για εκείνους που το έσυραν από το βουνό, αλλά πολύ συχνά μνημονεύουμε γλύπτες όπως ο Φειδίας, ο Λύσιππος, ο Πραξιτέλης, ο Σκόπας ή ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Ρονταίν, ο Τζιακομέτι.

Τι αξίζει περισσότερο η αλήθεια της τέχνης ή η αλήθεια των απλών ανθρώπων; αναρωτιέται ο λογοτέχνης Λ. Σεπουλβέδα.

Οι πιο θαρραλέοι καρπάθιοι, συνήθως οι υστερότοκοι, άφηναν τα μικρά χωράφια και τα αιώνια αναστέμματα. Κουνούσαν μαντήλια και μέσα στο δάκρυ και ένα βουβό πόνο, αναχωρούσαν για τη ξενιτιά. Αναζητούσαν την τύχη, μοναδικό εφόδιο η ευχή μιας μάνας, και η αγωνία της φαμίλιας, που περίμενε κάτι από το μηνιάτικο. Μικρή σημασία είχε η απόσταση. Σε όποια μακρινή ήπειρο, σε όποια άγνωστη πατρίδα βρέθηκαν, προσπάθησαν να την κατακτήσουν. Ενώ η απουσία προκαλούσε μια ιδιόμορφη δέσμευση σε κάθε Καρπάθιο, αφού έδενε ακόμη πιο σφιχτά τη ψυχή του πάνω στα βράχια του νησιού.

Η δουλειά του λατόμου στα χρόνια του 20ου αιώνα ήταν εξαιρετικά δύσκολη και απαιτούσε μεγάλη μαεστρία και προσοχή από τους μαστόρους.

Τις περισσότερες φορές ένα λάθος ήταν και το τελευταίο για τον εργάτη, που πάλευε με μια πέτρα.

Απαντήσεις θα μας δώσει ο Αλέκος Καμαράτος.

Αυτός ο λατόμος δούλεψε στο Μαραθώνα, το Διόνυσο, την Ερέτρια, το Λαύριο, αλλά και στη Πεντέλη.

“Ήταν ένα επάγγελμα που ή θέλαμε ή δε το θέλαμε, το αγαπήσαμε διότι από αυτό ζούσαμε”, έτσι ξεκινά να περιγράφει τα 29 χρόνια που πέρασε μέσα στα λατομεία με την ειδικότητα του εξορύχτης.

Ερωτ: Τι ειδικότητες υπήρχαν στα δικά σου χρόνια;

Απάντ: Ας ξεκινήσουμε με τον ξορύχτη, αυτός έκανε την εξόρυξη, ακολουθούσε ο βοηθός, και μετά ήταν ο μιναδόρος, δηλαδή τον μάστορα που τρυπούσε και άνοιγε τη πέτρα με τη παραμίνα (σίδερο στρογγυλό περίπου 2 μέτρα, που μπροστά είχε κοπίδι) και ακολουθούσε τότε ακολουθούσε ο ξορύχτης, που γέμιζε με δυναμίτη ή μπαρούτι ανάλογα με την περίπτωση.

Μετά είναι ο ξεσκαρωτής, βοηθός του ξορύχτη, αυτός που έβγαζε και έσπαγε άχρηστα κομμάτια της πέτρας.

Στη συνέχεια μεταφέραμε με χίλια δυο βάσανα τον όγκο της πέτρας, του μαρμάρου, στη πλατεία.

Εκεί αναλάμβανε δουλειά αυτός που πελεκούσε, και τον λέγαμε πελεκάνο. Ο μάστορας σκάλιζε και γώνιαζε τον ακανόνιστο όγκο του μαρμάρου και ο βοηθός του παραδίπλα έβλεπε για να μαθαίνει. Στα βαπόρια τον λένε τζόβενο, αλλά εμείς τον φωνάζαμε νερουλά, γιατί μας έφερνε πόσιμο νερό. Μετά φωνάζαμε και πάλι το μικρό και του δίναμε τα βελόνια για το χαλκιαδιό, και του λέγαμε να επιστρέψει στα γρήγορα με δυο-τρία ακονισμένα.

Εγώ πέρασα από όλα τα πόστα, στην αρχή που ήμουν νερουλάς, τρύπωνα και στη κουζίνα και έκανα τον μάγειρα.

Ερωτ: υπάρχει κάποια ιστορία χαραγμένη στη μνήμη σου;

Δεν θα ξεχάσω μια Κυριακή, τότε μαγείρεψα πέντε οκάδες πατάτες με μοσχάρι γάλακτος και όπως συνηθίσαμε στρώναμε το τραπέζι και τρώγαμε όλοι μαζί, όπως κάναμε κάθε σκόλη.

Όπως τρώγαμε ο μακαρίτης ο Μηνάς έχασε το πιρούνι του και μου φώναξε, του έδωσα αμέσως το δικό μου και ενώ το φαγητό είχε φτάσει στη μέση της τσανάκας, αυτός δεν σταματούσε να μου αγριεύει.

Εγώ τα έχασα, θόλωσα και έδωσα μια στο πύλινο σκεύος και το έκανα χίλια κομμάτια. Έφυγαν όλα, πάνε τα πιάτα, πάει και το μαρμάρινο τραπέζι, έμειναν όλοι μισοφαγωμένοι, μονάχα ο μακαρίτης Χαλιμάς φώναξε: “μπράβο μωρέ αξάερφε”.

Αμέσως έκοψα, πήρα δρόμο, έφυγα για να μην με πιάσουν. Πήγα γραμμή στον κυρ Γιάννη Μοσχούλη, που ήταν ο πρόεδρος των λατόμων, μαζί του ήταν ο Γιώργος Σπανομανωλής και ο Μιχάλης Κραμπάς.

Ο Μοσχούλης κατάλαβε γιατί πήγα και τον βρήκα και έτσι με κράτησαν στο σπιτάκι του επιστάτη του Ταλιούρη, για να τρώγω εκεί μεσημέρι-βράδυ, όμως με παρακάλεσε να μη μυρίζουν τα πόδια μου, να είμαι πλυμένος και καθαρός.

Αυτός ο επιστάτης ήταν γέρος, και πελεκούσε στελιαράκια με το σκεπάρνι, και για μένα αυτά ήταν σαν ψωμοτύρι, πολύ εύκολη δουλειά. Προετοίμαζα τα μαρμαράκια που θα δούλευε ο επιστάτης και στο τέλος πήρα 15 δραχμές παραπάνω στο βδομαδιάτικο μου.

Με ήθελε βλέπεις για γαμπρό του αυτός ο επιστάτης, αλλά εγώ δεν το πήρα χαμπάρι, βλέπεις ήταν ο ευεργέτης μου και δεν κοιτούσα παραπέρα.

Όσο για το Γιάννη Μοσχούλη, μα αυτός ήταν αριστοκράτης, ερχόταν στο λατομείο του Διονύσου με το πουκάμισο, τη γραβάτα, και με το ρεπούμπλικο του, έπαιζε μια βόλτα και τον περίμενε το αυτοκίνητο, βλέπεις αυτός ήξερε γράμματα. Αλλά πονούσε το μάρμαρο.

Ερωτ: Ποια ήταν τα υλικά των εκρήξεων. Δυναμίτης ή μπαρούτι; ποιά ήταν η χρήση τους;

Απαντ: Αν είχαμε μια άχρηστη πέτρα που μας εμπόδιζε, τότε χρησιμοποιούσαμε δυναμίτη που θέλει καψούλι. Θα έπρεπε το άχρηστο κομμάτι να σπάσει, να φύγει από τη μέση, για να πάμε παρακάτω, μέχρι να φτάσουμε στο μάρμαρο. Τους δυναμίτες τους λέγαμε καβαλάκια.

Αν όμως η πέτρα ήταν χρήσιμη, τότε βάζαμε μπαρούτι, που πάει κατευθείαν με φωτιά. Και προσέχαμε, πηγαίναμε σύμφωνα με τα νερά της πέτρας, έτσι καταφέρναμε να τη σχίσουμε χωρίς να την καταστρέψουμε.

Ερωτ: Πόσο υλικό χρησιμοποιούσατε; με το μάτι γινόταν η μέτρηση;

Απαντ: Ο έμπειρος τεχνίτης το υπολόγιζε με το μάτι, πολλές φορές είχαν γίνει λάθη και η καλή πέτρα γινόταν κομμάτια, τότε το αφεντικό έβαζε τις φωνές και εσύ ζάρωνες, έκανες πως δεν άκουγες, καμμιά φορά σου έδινε και τα παπούτσια στο χέρι, σε έδιωχνε από το νταμάρι.

Ήταν μια παράξενη δουλειά, αλλά και στα κάτεργα να σε πάρουνε συνηθάς.

Ερωτ: Αυτό που λένε για τη καρδιά του μαρμάρου; υπάρχει;

Απάντ: Η καρδιά είναι συνηθισμένη υπόθεση, όταν έβρισκες μια καλή πέτρα έλεγες πως έπεσες πάνω στη καρδιά. Όταν ήτο μεγάλο και υγιής, έτσι άσπρο και καθαρό, ήταν υγρό έμοιαζε με φρέσκο ζυμωτό ψωμί, σαν αγιασμένος άρτος. Να, φέρε και μένα ένα κομμάτι Καμαράτο!

Ερωτ: Τι είναι οι “νεροχύτες”; είχαν ονόματα τα κομμάτια της πέτρας;

Απαντ: Νεροχύτης είναι το κομμάτι του μαρμάρου που βγάζει ένα νεροχύτη της κουζίνας, έπρεπε να είναι 60Χ22Χ45.

Υπήρχε και “διπλός νεροχύτης”. Άλλες ονομασίες ήταν τα “πεζοδρόμια”, που εμείς τα πελεκούσαμε χοντρά-χοντρά και έπειτα έφευγαν για τα μαρμαράδικα και εκεί έκαναν τη ψιλοδουλειά. Είχαν μέγεθος 22Χ35, ενώ μπορούσαν να φτάσουν μέχρι 5 μέτρα μάκρος.

Είχαμε και τους “μώλους”, τη λιανόπετρα για να χτίζουν μάντρες ή ασβέστη ή το παραάλωμα που λέμε Καρπάθικα.

Ερωτ: Πως τα έβγαζαν και τα κουβαλούσαν στη πλατεία του λατομείου;

Απαντ: Όταν ανακαλύφθηκε το κομπρεσέρ, δηλαδή ο αέρας, όλα έγιναν εύκολα. Με τρύπες τη μια δίπλα στην άλλη, το γάζωνε που πήγαιναν μέσα 10 μέχρι 60 μέτρα, ήταν τα χοντρά μακάπια, τα βαγοτρίλ, αράδιαζε μια σειρά 15 με 20 φουρνέλα, και το γέμιζε μπαρούτι, του έδινε μια και η πέτρα σηκωνόταν πάνω 2 μέτρα.

Έτσι το μάρμαρο το έκοβες όπου και όπως ακριβώς ήθελες.

Εμείς προλάβαμε και τις σφηνιές, που πιο παλιά ανοίγαμε με τα χέρια, τότε κυνηγούσαμε τα νερά της πέτρας. Για να κοπεί σωστά, αλλιώς αν ήταν λίγο λοξά θα στράβωνε, και στο τέλος χάναμε το μάρμαρο.

Παρατηρούσαμε και πιάναμε τα νερά. Έπειτα ξεκινούσαμε το χτύπημα με το μαντρακά και το βελόνι, και συνεχίζαμε με τη βοήθεια των φουρνέλων.

Από την κάτω πλευρά και εγκάρσια έπιανε ο εξορύχτης και δούλευε τη πέτρα στα νερά της για να τη σχίσει.

Ένας εξορύχτης για κάθε όγκο που έπιανε το καργάρισμα, το χτύπημα της κάθε σφηνιάς και οι όγκοι ήθελαν δυο-τρεις τέτοιες τρύπες, μέχρι να σχιστούν.

Ερωτ: Και ακολουθούσαν τα φουρνέλα, πως γινόταν;

Απαντ: 29 χρόνια έκανα αυτή τη δουλειά, έχω κάψει αμέτρητα καψούλια και τόνους δυναμίτη, το μπαρούτι πια άστο!

Μια φορά είχα βάλει το μπαρούτι, όμως κόπηκε το βραδύκαυστο φιτίλι και το ξαναγέμισα, για να μη το ξεταπώσω, γιατί είναι επικίνδυνο, το γέμισα από εκεί και έξω. Έβαλα φωτιά, έσκασε, έσκισε το μάρμαρο, αλλά μετά από λίγα δευτερόλεπτα, άρπαξε το μέσα μπαρούτι και πέταξε τη φωτιά έξω από το σχίσιμο περίπου πέντε μέτρα. Αρπάξαν τα ρούχα μας, φοβηθήκαμε, ευτυχώς δεν είχε βλήματα, ήταν μόνο φωτιά και αέρας. Δεν είχε και πολύ μπαρούτι μέσα. Ήταν ένα λάθος, στους δυναμίτες ή στα καψούλια το πρώτο λάθος ήταν και το τελευταίο. Ποιος θα πει έσκασε στα χέρια μου και σώθηκα, δεν έχει τέτοια αυτό το υλικό.

Ερωτ: Τι θα πει “λουστεύω” ένα μάρμαρο;

Απαντ: Κάνω λεβιέ, βγαίνει από από τη λέξη λοστός. Λούστεμα λέγαμε όταν θα σηκώναμε πάνω από το έδαφος τη πέτρα.

Θυμάμαι είχαμε έναν πελώριο εγγλέζικο λοστό, πάνω στο Διόνυσο, που ζύγιζε 120 οκάδες και πιάνανε πάνω του ίσα με 15 άτομα. Έπρεπε αυτός που κρατάει μπροστά να προσέχει, να μη του ξεφύγει, γιατί θα σκότωνε κανέναν εργάτη.

Αφού λοιπόν σκίσουμε με μπαρούτι το μάρμαρο, σκαρώνουμε και λουστεύουμε (σηκώνουμε) περίπου είκοσι πόντους ετούτο τον όγκο. Έπειτα θα πετάξουμε μέσα 5-6 σιδερένιες μπάλες ή κατρακύλια, οβίδες, για διευκολύνουμε στην επόμενη φάση που είναι το τράβηγμα, με συρματόσκοινο ή με γρύλο.

Με ένα γάτζο περνάγαμε το συρματόσκοινο και δέναμε το μάρμαρο και μετά το τραβάγαμε. Σέρναμε τον όγκο μέχρι κάτω, στη πλατεία του λατομείου και πιάναν δουλειά οι πελεκάνοι.

Ερωτ: Υπήρχαν εργαζόμενοι που σκοτώθηκαν στα λατομεία;

Απαντ: Πολλοί άνθρωποι χάθηκαν, πάρα πολλοί. Είχα έναν φίλο στη Κοζάνη, νιόπαντρος, τον Παριανό Λουκή. Άναψε το φιτίλι, όμως άργησε να παίξει το μπαρούτι, πήγε και έβαλε το αυτί του να ακούσει. Αυτό έσκασε, όμως δεν είχε δύναμη να σκίσει το μάρμαρο έτσι ξετάπωσε και άνοιξε μια τρύπα, 10 πόντους, στο κρανίο του.

Ο επιστάτης στο Διόνυσο ήταν κι αυτός Παριανός, ο Φραγκιάς. Θυμάμαι έβαλε ένα μεγάλο φουρνέλο, το άφηνε και κρύωνε και άδειαζαν μέσα ξανά υλικό, δύο ντενεκέδες μπαρούτι. Το έκαιγε και μεγάλωνε η τρύπα που ήταν βαθιά, κάτω από το μάρμαρο, γινόταν σπηλιά.

Στην αρχή την άνοιξε με βαγοτρίλ, έβαλε μέχρι σαράντα ντενεκέδες μπαρούτι, ήθελε να σπρώξει τον όγκο, να ξεκολήσει από το βουνό και να έρθει έξω. Αυτός λοιπόν δεν περίμενε τη τελευταία φορά να κρυώσει, και μόλις έριξε δύο ντενεκέδες μπαρούτι, άρπαξε φωτιά και τους πέταξε όλους ψηλά. Είναι πολύ δυνατό πράμα το μπαρούτι.

Ερωτ: Ποιούς είχες δασκάλους; πως έμαθες τη τέχνη;

Απαντ: Ο Σκορδαράς, ο Χαλιμάς (Μιχάλης Γεραπετρίτης), ο Νίκος Γεραπετρίτης, ο Γιώργος Δημελλάς, μα ποιούς να πρωτοθυμηθώ.

Ο Αλέκος Καμαράτος

“Θέλεις πει ότι ο Καρπάθιος τη τέχνη του λατόμου την έχει μέσα του.

Θα χαλάσει ένα μάρμαρο, θα χάλασει δεύτερο, τρίτο δε το χαλάει. Εγώ άμα βλέπω ένα μάγειρα και μαγειρεύει, αναρωτιέμαι και λέω πως τα βγάνει πέρα, είναι ανάλογα, κάθε κατεργάρης στο πάγκο του.

Όλοι έχουν αγαπητικές και έγω έχω για καμάρι

τις πέτρες και τα σίδερα που είναι μέσα στο νταμάρι”.

Για τους παθιασμένους με την πέτρα υπάρχουν μουσεία και μνημεία ανώνυμων λατόμων σε όλη την Ελλάδα:

“Αλούλα” περιοχή Διονύσου-Πεντέλης

Το Αλούλα, από το όνομα παλιού εργολάβου του λατομείου, είναι παλιός λατομικός χώρος στην περιοχή Διονύσου Πεντέλης, του οποίου οι εργασίες σταμάτησαν την περίοδο του 1940.

Το 1994 η εταιρεία “Λατομεία Διονύσου Πεντέλης” αποφάσισε να αποκαταστήσει το χώρο και να μετατρέψει το παλιό λατομείο, στη θέση Αλούλα, σε χώρο αναψυχής και παράλληλα ανάδειξης της ντόπιας λατομικής τέχνης.
Οι εργασίες αποκατάστασης στο Αλούλα , από ένα συνεργείο Παριανών παλιών λατόμων, που πριν αρχίσουν να εργάζονται στην εταιρεία, δούλευαν στην νότια πλευρά της Πεντέλης

To παλαιό καθολικό της Μονής Λατόμου, γνωστό σήμερα ως Ναός του Οσίου Δαβίδ, είναι παλαιοχριστιανικό μνημείο της Θεσσαλονίκης.

Βρίσκεται στην Άνω Πόλη, στο τέλος της οδού Αγίας Σοφίας. Ο ναός ήταν αρχικά αφιερωμένος στο Χριστό Σωτήρα ή κατ’άλλους στον Προφήτη Ζαχαρία, ενώ το όνομα Όσιος Δαβίδ του αποδόθηκε λανθασμένα στην αρχή του περασμένου αιώνα και επικράτησε από τότε.

Ανδριάντας ανώνυμου λατόμου Τήνου

Τον Αύγουστο του 2010 έγιναν τα εγκαίνια του καλλιτεχνικού πάρκου που είναι αφιερωμένο στον ανώνυμο λατόμο. Σε εκείνον που δούλεψε στην εξόρυξη του πράσινου μάρμαρου στα λατομεία της Τήνου. Το πάρκο αυτό βρίσκεται στη κοινότητα Πανόρμου Τήνου στον δρόμο ανάμεσα στα χωριά Μαμάδο και Μαρλά σε ένα σημείο με καταπληκτική θέα.
Ο καλλιτέχνης που φιλοτέχνησε τον ανδριάντα του ανώνυμου λατόμου τις προτομές του Χαλεπά και του Σκαλκώτα και είχε και την εποπτεία διαμόρφωσης του χώρου λέγεται Καγιώργης Γιάννης ένας γλύπτης, γέννημα θρέμμα της έξω μεριάς της Τήνου, όπως λένε οι ντόπιοι τα χωριά της κοινότητας Πανόρμο

Μνημείο λατόμων Μοναστηράκι Δράμας

Σκέψη και στόχος του Δήμου Δράμας, είναι η δημιουργία ένα μουσείο λατόμων,

το Μοναστηράκι και μερικά ακόμη παλιά, ντόπια χωρία συγκεντρώνουν την ιστορία του μαρμάρου και θέλουν να την αναδείξουν μέσα από ένα μουσείο.

Ένας από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας του σημερινού μνημείου στο Μοναστηράκι Δράμας είναι ο Δημήτρης Βασλής ο οποίος έστησε και το «μνημείο των λατόμων». Στην φετινή τελετή συγκινημένος ο κ. Βασλής τόνισε: “το μνημείο αυτό το έκανα το 1978 στη μνήμη των μέχρι τότε αποθανόντων εξ ατυχημάτων λατόμων. Μετά έγιναν και άλλα ατυχήματα τα ονόματα των θανόντων συμπληρώθηκαν στη συνέχεια. Αυτό το μνημείο αναστηλώθηκε το 2006 και είναι στη σημερινή κατάσταση. Κάθε χρόνο, του Αγίου Χαραλάμπους, στις 10 Φεβρουαρίου τελούμε την επιμνημόσυνη δέηση στη μνήμη των αποθανόντων λατόμων”.

– See more at: http://verena.gr/content/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%80%CE%AC%CE%B8%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BB%CE%B1%CF%84%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%82%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BB%CE%B7-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC#sthash.ZOvTY4kB.dpuf

Επισκεψη υφυπουργου στη Καρπαθο

11 Oct

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-«ΜΠΟΡΕΙ Η ΚΑΡΠΑΘΟΣ ΝΑ ΕΚΑΝΕ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ, ΜΕΝΕΙ ΟΜΩΣ ΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΛΥΘΟΥΝ» ΤΙ ΚΑΤΕΓΡΑΨΕ Ο ΤΕΡΕΝΣ ΚΟΥΙΚ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΝΗΣΙ Τα προβλήματα της Καρπάθου που πρέπει και μπορούν να επιλυθούν, κατέγραψε ο Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, στην μονοήμερη επίσκεψη που πραγματοποίησε σήμερα (11.10.15) εκεί, με την ευκαιρία του εορτασμού της απελευθέρωσης του νησιού από τις Ιταλικές Δυνάμεις κατοχής. Σε συνάντηση εργασίας που είχε με τον Δήμαρχο Ηλία Λάμπρο, ο Τέρενς Κουίκ διαβεβαίωσε, ότι στις αμέσως επόμενες μέρες θα γίνει ο διαγωνισμός για την ΑΜΕΣΗ δρομολόγηση και τρίτου σύγχρονου πλοίου από τον Πειραιά, όπως ακριβώς δεσμεύτηκε και υλοποιεί ο αρμόδιος Υπουργός Θεόδωρος Δρίτσας. Κατέγραψε, επίσης, τα εξής θέματα που θα μεταφέρει στα Υπουργεία Εσωτερικών, Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Υγείας, Αιγαίου &’ Νησιωτικής Πολιτικής και Προστασίας του Πολίτη:

1) Στελέχωση του Κέντρου Υγείας με καρδιολόγο και ορθοπεδικό. Όπως και στελέχωση του Κ.Υ. της Ολύμπου με αγροτικό γιατρό.

2) Με το τέλος των εργασιών στο φράγμα Καρπάθου, τοποθέτηση συστήματος μετατροπής του νερού σε πόσιμο που θα συνδεθεί με το υφιστάμενο δίκτυο ύδρευσης.

3) Ενίσχυση της αστυνομικής δύναμης του νησιού. 4) Αποσύνδεση βασικών λειτουργιών του Δήμου από τον εφιάλτη της γραφειοκρατίας, που παρεμποδίζει ακόμα και την επισκευή των χαλασμένων απορριμματοφόρων του Δήμου, το οποίο εξυπηρετείται πλέον από ένα και μοναδικό όχημα.

Συνάντηση εργασίας ο Τέρενς Κουίκ είχε και με τον Αντιπεριφερειάρχη Δωδεκανήσων Χαράλαμπο Κόκκινο, με τον οποίο συζήτησαν το θέμα των προσφυγικών ροών στα νησιά ευθύνης του. Νωρίτερα το πρωί ο Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, εκπροσώπησε την κυβέρνηση στις εκδηλώσεις που διοργανώθηκαν στο Απέριο για την 71η επέτειο της απελευθέρωσης του νησιού από τους Ιταλούς. Αναχωρώντας αργά το μεσημέρι από τη Κάρπαθο, δήλωσε, ότι «μπορεί το νησί να είχε φέτος εξαιρετική, τουριστική σεζόν, όπως μου είπε ο Δήμαρχος, αλλά μπαίνει στον χειμώνα με προβλήματα που πρέπει και μπορούν

Παραλια Βαθα.Καρπαθος

30 Sep

Εψαξα να βρω μερος απο το απολιθωμα προιστορικου ζωου που πολλοι λενε πως βρεθηκε στην παραλια προσφατα.Δεν το βρηκα.Ανακαλυψα ομως αλλο ενα αγνωστο σε μενα διαμαντι της Καρπαθου.

Σερφερς κυριως Γερμανοι πανε περα δωθε ασταματητα.Ο παραδεισος του σερφιγκ

18 septemvri2015 istologio

Σερφ νοικιαζει ενας ευγενης κυριος απο την Γερμανια που εχει την επιχειρηση του στην ακρη της παραλιας.Φανηκε προθυμος να με οδηγησει στο μερος που υπαρχει το απολυθωμενο αποτυπωμα μεγαλου ζωου οπως μου ειπε αλλα δεν θελησα να τον ενοχλησω.

18 septemvri2015 istologio2

Στην νοτια πλευρα προς αεροδρομιο η ακτη σχηματιζει υπεροχα γλυπτα απο τα διαβρωμενα απο νερο και αερα πετρωματα. Μορφες ξεπηδουν μεσα απο τα βραχια αιχμαλωτιζοντας το βλεμμα.

18 septemvri2015 istologio 3

Η αλλη πλευρα προς Πρασονησι  ειναι ηρεμη και φιλικη.

18 septemvri2015 istologio 7

Μια απεραντη αμμουδια ολη δικη σας ,η ποαραλια Βαθα σας περιμενει στην Καρπαθο και ειναι παραλλειψη που δεν αναφερεται στις ομορφες παραλιες του νησιου.Αλλα ποια να πρωτοδιαλεξεις στην Καρπαθο;Φανταζομαι προβαλλονται αυτες που εχουν επιχειρησεις κοντα.Και η Βαθα ακομα ευτυχως  δεν εχει αναπτυχθει.Δηλαδη δεν εχει ομπρελες και 5αστερα.

18 septemvri2015 istologio5

18 septemvri2015 istologio 6